نشریه شماره   228   هفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

معمار توسعه دهنده ژاپن

 کد مطلب: 3453
«کنزو تانگه» متولد ‌١٩١٣ در اوزاکای ژاپن که علاوه بر ایجاد شاهکارهای معماری فراموش‌نشدنی و تحسین‌برانگیز در قرن بیستم، تزها و پیشنهاد‌های کاملاً نویی را در عرصه طراحی شهری نیز ارائه کرده، تلاش خلاقانه و ثمربخشی را برای پیوند دادن سنت ژاپنی و نوجویی مدرن به نمایش گذارده است.
او سال‌ها به تدریس معماری و طراحی شهری در دانشگاه توکیو و دیگر دانشگاه‌های دنیا اشتغال داشته و معماران سرشناسی همچون آراتاایسوزاکی و کیشو کوروکاوا از دانشجویان آتلیه تانگه بوده‌اند.
آثار لوکوربوزیه ( Le Corbusier ) بود که تجسم او را به وجد آورد و در سال ۱۹۳۵ به‌عنوان دانشجوی معماری در دانشکده معماری دانشگاه توکیو شروع به تحصیل کرد .
وی رساله دکترایش را در سال ۱۹۵۹ با عنوان «ساختار شهرهای بزرگ با توجه به‌اندازه و موقعیت آنها» برگزید. طرح جامع او برای شهر توکیو در سال ۱۹۶۰ ، پاسخ منطقی تیم تانگه به این مشکلات بود که طبیعتی فکر شده را برای شهر قائل می‌شد که اجازه رشد و تغییرات را به شهر می‌بخشید . طرح جامع توکیوی او توجّهات بسیاری را به سمت خویش معطوف ساخت چراکه ایده نوی او مشتمل بر گسترش شهر از کناره‌های ساحلی به‌وسیله پل ، خرابه مصنوعی ، پارکینگ‌های شناور و کلان ساختارها در نوع خود بی‌نظیر وش بسیار بدیع بود .
   تنها پروژه کامل شده «تانگه» در ایالات‌متحده ، قسمت الحاقی موزه هنر «مینیاپولیس» (Minneapolis ) است که طراحی کرد . قسمت اصلی این موزه در سال ۱۹۱۱ درقالب سبک نئوکلاسیک طراحی‌شده بود .
   در تمام پروژه‌های او ، یک تِم کلی به چشم می‌خورد که او در قالب کلمات این گونه بیانشن می‌کند :
معماری باید چیزی داشته باشد که قلب انسان آن را طلب می‌کند . اما هم چنان ، فرم‌های ساده ، فضاها و نماها باید منطقی باشند . کار خلاق امروزه با دو عامل همزمان فن‌آوری و انسانیّت گره‌خورده است . نقش سنت همانند یک کاتالیزور است که یک فرایند شیمیایی را تسریع کرده و جلو می‌اندازد اما در پایان آزمایش دیگر قابل‌تشخیص نیست. سنّت ، می‌تواند در فرایند خلق نقشی به عهده گیرد اما به‌خودی‌خود دیگر نمی‌تواند خلّاق باشد.
«کنزو تانگه» در پیشرفت و توسعه ژاپن نقش مهمی ایفا کرد و در سال ۱۹۶۴ استادیوم المپیک توکیو را بنا کرد.  «کنزو تانگه» در سال‌های قرن بیستم در پنج قاره جهان فعال بوده است؛ طرح بنای صلح یادبود فاجعه هیروشیما و پارک و ساختمان‌های ملحق به آن (مسابقه ‌١٩۶۴) در مکانی که در ششم اوت ‌١٩۴۵ انفجار نخستین بمب اتمی را به خود دید، از نخستین پروژه‌های اوست.
مشهورترین اثر او بی‌تردید سالن‌های المپیک ‌١٩۶۴ توکیو (‌١٩۶٠) است.
این سالن‌ها دارای آوازه جهانی هستند و در هنر ژاپنی به‌مثابه ابتکاری که در سنت ملی ثبت گردد جای گرفتند.
تانگه طرح‌های به انجام نرسیده‌ای هم در تهران داشت که به واسطه همزمانی با وقوع انقلاب به انجام نرسیدند: برج‌های سه‌قلوی مسکونی هتل ‌٧٠٠ اتاقه (در تقاطع بلوار کشاورز و خیابان حجاب فعلی) و مجموعه شهری در تپه‌های عباس‌آباد (همزمان با ارائه طرح‌های پیشنهادی توسط لوی کان و سپس ارائه طرح مشترک به درخواست کارفرما) از آن جمله‌اند که هر سه در سال ‌١٣۵٣ / ‌١٩٧۴ ارائه‌شده‌اند.