سهم تاسیسات از شرکت های دانش‌بنیان

شمار نشریه : 227

 کد مطلب: 3536
برای سال‌ها سؤال اصلی در مجامع تصمیم‌گیری این بود که آیا باید درهای کشور را بر روی تولیدات پیشرفته و مجهز صنعتی باز کرد تا کشور از آخرین تکنولوژی‌ها بهره ببرد و یا اینکه می‌بایست درهای کشور را بست و برای رونق تولید در کشور تعرفه‌های بالا بر روی کالاهای وارداتی اعمال کرد. سؤالی که هر کس به آن به طریقی پاسخ می‌داد و درجایی از مدار تولید و یا واردات قرار می‌گرفت. اما تجربه کشورهایی مانند ترکیه، چین و برزیل که دیرزمانی ازنظر توسعه فن‌آوری و سطح تولید ناخالص ملی در سطح کشور ما و حتی عقب‌تر بودند نشان می‌دهد که در برنامه‌ریزی‌های صنعتی این سؤالی نیست که باید پرسیده شود بلکه باید سؤال شود که هر فعالیت اقتصادی چقدر به پروسه تولید ارزش‌افزوده، دانش‌آفرینی، ارزش‌آفرینی و کارآفرینی می‌افزاید.
در جهانی که حرف اصلی را میزان کیفیت تولیدات و بهره‌وری نیروی کار می‌زند بهره‌گیری از آخرین دستاوردهای علمی از اهمیت برخوردار است و در این مسیر به‌درستی شرکت‌‌های دانش‌بنیان اهمیت زیادی می‌یابند. این در حالی است که سهم ناچیز تولید در کشور از ضعف تکنولوژیک رنج می‌برد که ناشی از ضعف تخصص و نبود آگاهی از آخرین فرآورده‌ها فن آورانه است و به‌این‌ترتیب ایران به بازاری برای شرکت‌های خارجی و بعضاً بی‌کیفیت تبدیل‌شده است. رویکردی که با شعار جهانی‌شدن همخوانی ندارد.
رئیس‌جمهور یازدهم اما به‌تازگی نه‌تنها صنعت را تشویق به دانش‌بنیان بودن کرده است بلکه عنوان کرد: «ما جامعه و کشوری دانش‌بنیان می‌خواهیم.»
 رتبه صنعت ساختمان همچون شاخصی در مدیریت صنعتی کشور بیانگر نکاتی است. رشد ناگهانی و ارزش‌افزوده این صنعت بسیاری از سرمایه‌ها را به قسمت‌های مختلف آن وارد کرد. بنا بر برآوردها به‌طورمعمول 30 درصد از تولید ناخالص داخلی به بخش مسکن و ساختمان ارتباط دارد و تعداد زیادی از نیروهای کار ایران در این بخش فعالیت می‌کنند. اما در عمل حجم ناچیزی از ساختمان‌‌سازی در کشور توسط شرکت‌های معتبر صورت می‌گیرد و تعداد محدودی ساختمان با استفاده از آخرین دستاوردهای علمی جهان ساخته می‌شود. شرکت‌های دانش‌بنیان در بخش ساختمان‌سازی حضور کمتری دارند که این موضوع سؤالاتی را پیش آورده است. البته با رشد این صنعت به دست سرمایه‌‌داران غیرمتخصص و نیاز مبرمی که در این زمینه به انتقال تکنولوژی احساس می‌شود نیاز به تغییر رویه در مدیریت صنعت تأسیسات ساختمانی وجود دارد. در این مسیر آموزش صحیح نیروی متخصص و توسعه آموزش و تحقیقات از اهمیت برخوردار است، همچنین سازوکارها و پیچیدگی‌های بازار باید در نظر گرفته شود که این مهم با تغییر زیرساخت‌‌های مدیریتی و حقوقی امکان‌پذیر است تا با ایجاد مطلوبیت بازار خروجی‌های خلاقانه‌ای بر اساس دانش و تخصص روانه ساختمان‌های نوساز در اقصی نقاط کشور شود.