نشریه شماره   216   هفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

شهر مال من نیست !

کد مطلب : 2351
مهندس سهراب مشهودی - معمار وشهرساز
از من خواسته شد كه مطلب كوتاهى با «عنوان شهر مال من است » بنويسم . به ذهنم متبادر شد كه آيا واقعاً شهر مال من است ؟شهري كه ترافيكش باعث شده ، از خیابان‌هایی كه روزى از قدم زدن در آنها لذت می‌بردم ، منزجر باشم و وقتى در آنها هستم فقط هدفم هر چه زودتر بيرون آمدن از آنها باشد.
آيا اين شهر مال من است كه نه‌تنها پياده راه‌ها و پياده روهاى سراسرى ندارد ، بلكه  پیاده‌رو يك خيابان را هم نمی‌توانم سرتاسر طى كنم، چون حتماً يكى دو ساختمان در حال ساخت وجود دارند، كه حق دارند يك تا چند سال پیاده‌رو  و یک‌سوم خيابان را ببندند.
شهري كه شهردارى ،حقوق ساكنان آتى ( بچه‌ها، مادران و افراد مسن ) را در بهره‌وری از فضاى سبز و اشعه به بسازبفروش‌ها می‌فروشد ، واقعاً مال كيست؟شايد اگر خيلى خوش‌بین باشم ، بتوانم بگويم روزهایی كه باد می‌آید ، منظر كوه اين شهر احساس تعلقى به شهر برايم ايجاد می‌کند و يا روزهاى تعطيل كه معابر شهرى «كاركرد خيابان» به خود می‌گیرد، اين حس را براى مدت كوتاهى باز می‌یابم.
ولى اين شهر در عمل و بيش از نود درصد اوقات مال من كه نيست، هيچ بلكه من ،به علت تمرکزگرایی شديد كشور، در آن حبس هستم و محكوم به سكونت در آن.