خانه مکرمه یک قدم تا ویرانی

شمار نشریه : 182

این روزها که خانه هنرمندان میزبان 800 اثر از 65 هنرمند خود آموخته شده است بار دیگر یاد « مکرمه قنبری » زنده می‌شود. امروز اگر موضوع هنرمندان خودآموخته جدی گرفته می‌شود، تنها به برکت آن روزهایی است که مکرمه از پستوی خانه‌اش بیرون آمد و محافل هنری شناخته شد. از سوی دیگر دوربین و هنر ابراهیم مختاری، مستندساز هم به یاری او آمد و آوازه زندگی‌اش به دورترین نقاط جهان رسید.
 همین چند ماه پیش هم آثار و فیلم‌های مستند از زندگی مکرمه در موزه « باورز»، موزه‌ای مطرح در کلمبیا، به نمایش درآمد. نقاشی‌ها و زندگی این زن خودآموخته بسیاری از هنردوستان آمریکایی را تحت‌تاثیر قرار داد و جوش و خروشی کم نظیر در این شهر ایجاد کرد. با این وجود، این سوی دنیا در روستای دری کنده مازندران، خانه مکرمه به سوی ویرانی می‌رود و هیچ اقدامی برای نجات آن از سوی مسئولان صورت نمی‌گیرد.
 اینگونه است که خانه مکرمه، تنها بوم نقاشی این زن روستایی بر اثر نم و رطوبت راه ویرانی را پیش می‌گیرد، آن هم خانه‌ای که در سال 86 در فهرست میراث ملی ایران جای گرفت، خانه‌ای که به گفته محلی‌ها اتوبوس اتوبوس مردم برای دیدنش به این روستا می‌آیند.
 علی عزتی، مؤسس و مدیرعامل انجمن هنرمندان خودآموخته هم درباره وضعیت این خانه هشدار می‌دهد و از مسئولان می‌خواهد که به یاری این خانه بشتابند برای اینکه مکرمه قنبری، جریان مهمی را در راه شناسایی هنرمندان خود آموخته به وجود آورد.
علی بلبلی، پسر مکرمه قنبری این‌ها را می‌گوید و خواستار صیانت از خانه‌ای می‌شود که سالانه خیل کثیری از بازدیدکننده‌ها از اقصی نقاط جهان برای دیدارش می‌آیند.
 او مادرش را سر جنبش هنرمندان خودآموخته در سراسر ایران می‌داند و بر این باور است که بیش از صد هنرمند خودآموخته در ایران بعد از مادر او شناخته شده و پا به عرصه هنری گذاشتند و حالا در اقصی نقاط دنیا نمایشگاه می‌گذارند.
مکرمه که نه استادی داشت و نه حامی و حتی بوم نقاشی حرفه‌ای با این وجود در فستیوال فیلم رشد، جایزه مخصوص هیئت داوران را به همراه جایزه ویژه فستیوال ادبی-هنری روستا دریافت کرد و در سال 2001 نیز به عنوان بانوی نقاش سال کشور سوئد انتخاب شد.
مکرمه در سال 1384 بر اثر عوارض ناشی از سکته‌ مغزی در بیمارستان یحیی‌نژاد بابل می‌میرد و پیکرش را به پیشنهاد فرزندش علی در حیاط منزلش‌ به خاک می‌سپارند.
دلاور بزرگ نیا، رییس میراث فرهنگی مازندران در پاسخ به اینکه میراث فرهنگی قرار است چه کمکی برای حمایت از این خانه داشته باشد، می‌گوید بهترین حالت این است که اینجا موزه خصوصی شود و این بهترین شکل نگهداری این خانه است. دلیلی ندارد که این خانه به دولت سپرده شود البته اگه به دست اهلش بیافتد.