هرهفته شنبه ها - سال سیزدهم

پرتیراژترین نشریه صنعت ساختمان

نشریه شماره   182   دوهفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

خانه هم خانه های قدیم

گروه معماری و دکوراسیون: خانه‌های قدیمی را که می‌بینم این نکته را درک نمی‌کنم که آن زمان که امکانات در حد بسیار پایین تری از حالا بوده و قدرت و توان اقتصادی مردم نیز با امروز قابل مقایسه نبوده است چگونه پدران ما این‌قدر برای زیبایی و آراستگی محل زندگی‌شان تلاش و هزینه می‌کردند. آنها به تک‌تک عناصر یک خانه به شکلی هوشمندانه شخصیت می‌دادند و به همه ابعاد فرهنگی و کارکرد یک منزل مسکونی به طرزی دقیق همت می‌گماردند و به خانه تنها به‌عنوان محل خواب و استراحت نگاه نمی‌کردند.
عناصر زیباشناختی به طرزی هنرمندانه آرامشی را به روح ساکنان این منازل تزریق می‌کردند که هم اکنون نیز این آرامش را با اندکی درنگ در این خانه‌ها عمیقاً احساس می‌کنیم.اما اکنون خانه‌های ما تنها زندان‌هایی هستند فاقد هیچ روح و معنایی. آپارتمان های قفس مانندی که تنها کار آیی‌شان دادن مجالی است برای خوابیدن و خستگی در کردن که آن هم با دغدغه‌ها و استرس های روزمره‌مان به سادگی قابل حصول نیست. اگر قرار باشد ساعاتی مداوم در یک آپارتمان بمانیم دل مان می‌گیرد و هر لحظه قصد فرار می‌کنیم،خانه‌های قدیم اما محل زندگی بودند. روزها هم که در آن سپری می کردی خسته و آزرده نمی‌شدی.
حوض و باغچه، اندرونی و بیرونی، زمستانی و تابستانی، مطبخ و مصلی، پذیرایی و هشتی و... همه را داشت اما جایی به نام اتاق‌خواب نداشت. هر جایی که هوس می کردی می‌خوابیدی و رختخوابی پهن می کردی و دلت را صفا می‌دادی. گاهی در حیاط و روی تخت روی حوض، گاهی ایوان و گاهی پشت‌بام، اتاق‌خوابت می‌شد. بااینکه فضای زیادی در خانه‌ها وجود داشت جایی را اختصاص به خواب نمی‌دادند. چون خوابیدن اصالت نداشت. اصل بر زندگی و جلای روح در فضای گرم منزل بود. اما آپارتمان‌های امروزی ما حتی اگر 40- 50 متر هم زیربنا داشته باشد اتاق‌خواب دارد. اتاقی برای خوابیدن که تختخوابی بزرگ و بی‌تناسب دائما در آن ما را به خوابیدن فرامی‌خواند؛ تنها کار مفیدی که می‌شود در آپارتمان انجام داد.
در زندگی آپارتمانی مبل‌ها و تخت خواب و وسایل و تلویزیون هر کدام جایگاه مشخصی دارند. برای همه اینها جایگاهی باید در نظر گرفت اما جای خودمان معلوم نیست. جای تنفس روحمان تعیین نشده و قبله آپارتمان‌های ما هم تلویزیون است. همه وسایل خانه با تناسب با محل تلویزیون چیده می‌شوند و مهمانی‌های ما جای تلویزیون دیدن است و در پایان فیلم و سریال همگی از هم خداحافظی می‌کنیم و به قفس خودمان می‌رویم. زن و شوهرها با تلویزیون، کامپیوتر، تبلت و موبایلشان بیش از همسرشان تعامل و مصاحبت دارند. هیچ حرفی برای گفتن برای یک زوج وجود ندارد و هر کدام سر در تنهایی خویش، سر در لاک تکنولوژیک خود منتظر فرارسیدن ساعت خوابشان هستند.