بازار از دولت چه می خواهد

هر حرفه ای به خودباروی نیاز دارد غیر از سیاست که به جای آن محتاج مردم باوری است. این مردم هستند که شخصی را با توانایی های متفاوت از سایرین می شناسند و با حمایتی که از طریق رای اعتماد خویش به وی می دهند مسیر سرنوشت خویش را در دست اش قرار می دهند. ولی این نکته را نمی توان برای بازاریان هم متصور بود چرا که خود سرآمد سامان اند. پس نامزد ها نباید با بازار شوخی کنند. بازار که مفهومی به وسعت تولید تا مصرف و حتی صادرات دارد می داند که دوام نمی آورد مگر آنکه تولید را دارای رونق ببیند. عرصه انتخابات نه نمایشی میدانی بلکه آیشی عقلانی است که می توان از آن به عنوان نبرد اندیشه ها یاد کرد. بیشتر از آنکه فعالان اقتصادی به دنبال بیان نیازهای خود باشند این وظیفه نامزدهاست که احتیاجات هر بخش را پیگیری کنند. مسائل بانکی ، ترسیم تصویری از آینده ، واردات کالاهایی بی کیفیت که امکان تولید کامل آن از مواد اولیه تا نهایی در داخلی وجوددارد، تسهیلاتی که در مسیری از صعوبات قرار گرفته و تامین مالی گمشده ای که شاید یافت نشود، ثبات ارزی و توجه به تولید از با ارزش ترین نیاز های بازاریان است که هر نامزدی که برنامه ای زمان بندی شده با ضمانت اجرایی برای آن ها داشته باشد به سهولت می تواند در آغوش بازار جای گیرد.