ما را به شکل پول می بیند

گروه ساخت وساز : در کوچه پس کوچه های شهر پر دود و ترافیک پرسه می زنم تا سوژه این شماره گزارش پروژه های ساختمانی نشریه را پیدا کنم اما ناگهان باران شروع به باریدن
می کند . خودم را کنار
دیوار می کشم تا زیاد خیس باران
دود آلوده نشوم که جمله «آقا بشیر ! روی سیمان ها پلاستیک بکش" توجه ام را جلب می کند . توقف و تمرکز که می کنم جمله "مثل اینکه زمین و زمان با ما سر جنگ دارد و قرار نیست
نان بخوریم» را به وضوح می شنوم . علیرغم ناراحتی
همکار بشیر، من از اینکه سوژه خود را یافته ام خوشحال می شوم . با خودم می گویم حالا که کارگران می خواهند دست از کار بکشند ، بهترین زمان
برای تهیه گزارش است . آقا بشیر نوجوان افغانی را که چین های صورتش غم نان و دوری از خانواده را فریاد می زد ملاقات می کنم . دستش را که به
رسم مصافحه در دستم می گیرم سختی آجر
را لمس می کنم . اما دغدغه او
پوست زبر و آجرین دستش نبود . این را زمانی فهمیدم که من گفتم : آقا بشیر باران
به دادت رسید و حالا برو با خیال راحت استراحت کن تا باران بند بیاد و او گفت : «این باران نان
ما را آجر می کند.»

حرف کارگر به جایی نمی رسد

کارگر افغان می ترسد زیاد حرف
بزند که بعدا برایش گران تمام شود . به همین خاطر پیش استادکار رفتم . او آه سوزناکی
کشید و درحالی که به آسمان نگاه می کرد ، گفت : سه ماه پیش از
داربست افتادم و تازه یک هفته است می توانم کار کنم . اما باران امروز ناامیدم کرد . البته ساخت وساز
کم شده و حالا هم که باران می آید باید گفت
«گل بود به سبزه نیز آراسته شد .»

از او در مورد وضعیت حقوق و مشکلات کارگران و استادکاران پرسیدم . پوزخندی زد و
گفت : خودتان بهتر می دانید حرف کارگر به جایی نمی رسد و فقط برایم دردسر می شود . چند دقیقه دیگر پیمانکار می آید و شما می توانید با او
مصاحبه کنید .

ما را به شکل پول می بینند

چنددقیقه ای منتظر ماندم تا
اینکه پیمانکار ساختمان آمد . سر صحبت را با او باز کردم و از مشکلاتی که دارد ، پرسیدم . دلش خیلی پر
بود : « اغلب مشکل اصلی ما سازنده ها ، با شهرداری است . از زمین و آسمان
پول می گیرند . در شرایطی که
ساخت وساز در رکود است و بسیاری از صنایع در حال ورشکستگی هستند ، شهرداری کماکان
روال سابق خودش را در گرفتن عوارض ادامه می دهد .

وی افزود : بنده اگر در حال حاضر بخواهم ساختمانم را بفروشم قطعا
باید با قیمت پایین تری معامله
کنم اما هراندازه ساخت وساز کم می شود ، سماجت شهرداری ها برای گرفتن پول بیشتر می شود . مسئولان شهرداری ما سازندگان را به شکل پول می بینند . باور کنید همین حالا اگر شهرداری تا حدودی در عوارض صدور
پروانه و جرایم تخفیف بدهد ، ساخت وساز رشد می کند . البته نهاد های مرتبط دیگر هم مانند سازمان نظام مهندسی ، آب و فاضلاب ، برق ، ثبت اسناد و
املاک همچنین وضعیتی دارند اما به گرد پای شهرداری نمی رسند .

پیمانکار با بیان اینکه ساخت وساز بیشتر به نفع شهرداری است ، گفت: در این
اوضاع بد اقتصادی تنها سازمانی که هیچ وقت از بی پولی شکوه نمی کند ، شهرداری است
چون راه های زیاد و البته میان
بری برای درآمدزایی دارد .

انگار منتظر جواب من بود . من هم اشاره کردم که نباید جواب شما را من بدهم اما به
هرحال این پول ها طبق بخشنامه ها و قوانین گرفته می شود . هنوز حرفم تمام نشده بود که دودستی به سرش زد و پاسخ
داد : من نمی دانم چرا این
قوانین مصوب و دستورالعمل ها فقط زمانی
اجرا می شود که از ما پول می خواهند ؟ این همه قانون های تپل ( نان و آب دار ) برای سازندگان
داریم که اگر اجرا شود وضعیتمان دگرگون می شود . مثلا همین مهندس ناظری که پول می گیرد و کار نمی کند یا خدماتی
که بانک ها باید به سازندگان
ارائه کنند و نمی کنند از این جمله اند . وقتی هم که می گوییم اینها قانونی نیست عنوان می کنند شرایط اقتصادی کشور مانع انجام خدمات می شود . از آن طرف که می گوییم لطفا کمتر از ما پول بگیرید یا حداقل پول را قسط بندی کنید
صراحتا عنوان می کنند دست ما نیست . قانون گفته ! مگر قانون ، یک بام و دو
هواست .

متن کامل این گزارش در نشریه شماره 202 پیام ساختمان به چاپ
می رسد.