جاده مسکن سازی در دست تعمیر است!

شمار نشریه : 225

کد مطلب: 3362
غلامرضا خراسانی
می بینید کار روزگار را؟ قرار بود روز پنج شنبه گذشته انتخابات نظام‌مهندسی به‌خوبی و خوشی برگزار شود و برود پی کارش و ما از دست این شبکه‌های اجتماعی در فضای سایبری و گروه‌های مجازی راحت شویم. ولی نشد که بشود، تازه با این اختلال در سیستم رای گیری و ابطال انتخابات در بعضی استانها، بدتر هم شد. باور بفرمایید هر روز صبح که گوشی را نگاه می‌کنیم می‌بینیم در چندین و چند گروه عضو شده‌ایم و همین‌طور خبر، اعلان، اعلام، عکس، اطلاعیه و اخطاریه است که سرازیر می شود به سمت ما. در بیشتر مواقع هم گوشی زبان بسته از این همه پیغام و پسغام و کامنت و لایک، هول شده و نیمه سکته‌ای زده و عین حشره امشی خورده، اصطلاحاً می‌هنگد! پیامک‌های تبلیغاتی هم که عین ریگ بیابان سرازیر است. دوستان عزیز، به قول گفتنی ما  حقوق‌دان نیستیم، از قضا سرهنگ هم نیستیم، ما تنها یک نهنگ دریای روزنامه‌نگاری هستیم که حق رأی در انتخابات نظام‌مهندسی را هم ندارد. این دوره که دیگر گذشت، ولی به‌جای این کارها بهتر نیست در هر اداره، سازمان و شرکتی که هستید، در سال‌های آینده مقوله‌های روابط عمومی، نشریه، سایت و خبرنگار را جدی‌تر بگیرید تا دفعات بعد ان‌شاءلله نتیجه بهتری بگیرید؟.
حضور غیرفیزیکی!
مقدمه اول: در هر ساخت‌وسازی کارهایی وجود دارد که انجام آنها از نظر قانونی و فنی، در حیطه کاری کاردان‌های فنی ساختمان قرار دارد.
مقدمه دوم: به گفته مهدی مؤذن، رئیس شورای مرکزی کاردان‌های فنی ساختمان، سهم کاردان‌ها از ساخت‌وساز در استان تهران صفر است.
مقدمه سوم: بر اساس آمارهای ثبت‌شده، 60 هزار کاردان فنی و 320 هزار مهندس داریم. یعنی تعداد مهندسان بیش از پنج برابر کاردان‌هاست.
مقدمه چهارم: در حال حاضر کارهایی که در ساخت‌وساز باید توسط کاردان‌ها انجام شود، بدون حضور کاردان‌ها انجام می‌شود.
سؤال فنی: چگونه است که کاردان‌ها حق کار ندارند ولی وظایف آنها انجام می‌شود؟.
سؤال غیرفنی: برای پاسخ به سؤال فوق نیاز به این همه مقدمه‌چینی بود؟.
کارگران حقوقدان!
برخی از دلسوزان صنعت ساختمان از کمبود و نبود نیروی کار متخصص و دوره‌دیده گلایه کرده و ارتقای کیفی ساخت‌وساز را به داشتن کارگر دوره‌دیده و دارای کارت مهارت مرتبط دانسته بودند. مدیرکل آموزش فنی‌وحرفه‌ای استان تهران هم به‌تازگی اعلام کرده که «کارگران قانون کار را بلد نیستند». به نظر ما که این حرف خودش نوعی پیشرفت محسوب می‌شود و به خاطر همین می‌توان امید داشت که سازمان مذکور، پس از برگزاری دوره آموزش «آشنایی با حقوق کار 1 و 2» برای کارگران عزیز و اطمینان از اینکه هیچ کارگری «قانون‌ندان» به سر کار نمی‌رود، برای آنان دوره‌های تخصصی جوشکاری، گچ‌کاری، بتن‌ریزی و آرماتوربندی هم برگزار کند.
معیار سنجش!
یکی از استادان دانشگاه صنعتی خواجه‌نصیرالدین طوسی وقتی می‌خواست از ضرورت رعایت ایمنی در ساخت‌وساز صحبت کند اعلام کرد ‌که «سالانه به‌اندازه سرنشینان دو هواپیمای غول‌پیکر تلفات جانی ناشی از بی‌توجهی به نکات ایمنی برقی داریم!» البته قبلاً هم دیده شده بود که تعداد زیاد تلفات ناشی از حوادث و سوانح جاده‌ای در کشورمان را با کشته‌شدگان جنگ‌های منطقه مقایسه کرده بودند. می‌خواهم بگویم حُسن جان آدمیزاد این است که همیشه می‌تواند معیاری برای سنجش مدیریت و سوءمدیریت باشد و هر جا که تعداد تلفات بیشتر بود می‌توان فهمید که باید مدیر مربوطه را تعویض کرد. ازاین‌رو پیشنهاد می‌شود سازمان استاندارد در این خصوص جدولی تهیه کند که ستون آن نشان‌دهنده متغیر عملکرد مدیریت و ردیف آن تعداد کشته‌شدگان بر حسب ماه یا سال باشد و بعد بر اساس ماه‌ها و تعداد تلفات، میله‌های روی آن جدول رسم شود و منحنی «مدیریت کشتگان» به دست بیاید. بعد می‌توان آن جدول را در اختیار اداره آمار قرارداد تا برود و میزان مطلوبیت مدیریت رؤسای مختلف را بسنجد و نتایج آنها را به شکل میله‌ای و هیستوگرام نشان دهد.
را به را، راه!
یک روز بعداز اینکه همایش فرصت‌های سرمایه‌گذاری در راه، مسکن و شهرسازی به پایان رسید، وزیر مربوطه که هم مسئول مسکن است و هم راه، به مجلس رفت که نمایندگان او را ابقا کنند و قرار شد به «راهش» ادامه دهد. از قضا راهی که وزیر راه و شهرسازی در پیش‌گرفته بیش از آنکه به مسکن برسد به راه ختم می‌شد. حتی همایش فرصت‌های سرمایه‌گذاری هم پر از راه و به عبارتی «راه‌راه» بود؛ حمل‌ونقل هوایی، دریایی، جاده‌ای و ریلی که خودش به کندرو، تندرو، حومه‌ای و شهری تقسیم می‌شود. کاش چند تا از این راه‌ها، به خانه‌سازی و خانه‌داری می‌رسید ولی متأسفانه فعلاً که جاده‌ در دست تعمیر است.
هنر خالی‌آرایی!
آب آمد از روغن چرب‌تر! هنر فنگ‌شویی کم بود، هنر «دکوراسیون مینی‌مال» هم آمد! چهار تا مبل سفید‌‌ گذاشته‌اند وسط یک‌خانه 240 متری و آن گوشه سمت چپ خانه، انتهای راهرو هم یک شاخه بامبو از سقف آویزان است، بعد می‌گویند این دکوراسیون مینی‌مال است! مینی‌مال از داستان‌نویسی شروع شد، مثلاً «سحرگاه فردا او را تیرباران کردند» یا «حواسم نبود‌‌، د‌‌و فنجان چای ریختم» شد داستان. بعد کشیده شد به سایر امور زندگی: روابط مختصر و چاق‌سلامتی و احوال‌پرسی و روابط انسانی به دوتا لایک و «ok» گفتن تقلیل پیدا کرد. حالا هم رسیده به دکور خانه‌ها و جای پشتی، قالی، سماور، بوفه‌های پر از چینی و غیره را دو تا تکه میز و صندلی فرفوژه و آباژور گرفته است... اما ما کماکان به مطول‌گویی علاقه‌مندیم.
خوابنماشدگان
می‌گویند از یکی از مسئولان و متولیان ساخت‌وساز پرسیدند: شما با مقوله‌ای به نام «کارتن‌خواب» آشنایی دارید و می‌دانید به چه کسی «کارتن‌خواب» می‌گویند؟ طرف جواب داد: «بله، می‌دانم، به کسانی می‌گویند که موقع تماشای کارتون، خوابشان می‌برد!» البته ناگفته نماند این سؤال و جواب در زمان شاه ملعون سابق اتفاق افتاده بود و ربطی به مسئولان فعلی ندارد. خوشبختانه مدیرانی که امروزه در رأس کار هستند کاملاً با مقوله نیاز جامعه به ساخت واحدهای جدید آگاهی و اشراف دارند، نمونه‌اش هم همین جناب آقای آخوندی، وزیر محترم راه و شهرسازی که چند روز پیش برای چندمین بار به زبان سلیس فارسی فرمودند: ما سالانه به یک‌میلیون واحد جدید در کشور نیاز داریم. امیدواریم ایشان در پایان دوره وزارتشان نشانی درست و دقیق چهار میلیون واحدی که در دوره ریاستشان ساخته شده است را بدهند، تا آنهایی که موقع تماشای کارتون، خوابشان برده سردرگم نشوند و راحت بتوانند خانه‌شان را پیدا کنند.
اوناکوتاماشن!
خبرآنلاین از قول فردی که وی را رئیس «مرکز پیش‌بینی زلزله» معرفی کرده تیتر زده «آیا ژاپنی‌ها توانسته‌اند زلزله را پیش‌بینی کنند که ما نتوانسته‌ایم؟!» البته فرمایش ایشان (آقای دکتر محمد مختاری) صحیح است ولی در عوض ما توانسته‌ایم کارهایی بکنیم که ژاپنی‌ها عمراً بتوانند از پسش بربیایند، نمونه‌اش همین خلق «مرکز پیش‌بینی زلزله» توسط خبرگزاری خبرآنلاین است که ما توانسته‌ایم ولی خبرگزاری‌های ژاپنی نمی‌توانند چنین مراکزی را راه‌اندازی کنند! ژاپنی‌ها فوق فوقش بتوانند «پژوهشگاه بین‌المللی زلزله‌شناسی و مهندسی زلزله» داشته باشند که ما هم آن را داریم و رئیسش هم همین جناب دکتر مختاری هستند. البته گویا ژاپنی‌ها در آن سرزمین دائم‌الویبره ساختمان‌های بسیار مقاومی در برابر زلزله‌های شدید هم ساخته‌اند که چون در اینجا، یعنی دقیقاً در همین‌جا که ما می‌خواهیم از ساخت‌وسازهای خیلی خوب خودمان و اتمام نوسازی تمامی بافت فرسوده کشورمان حرف بزنیم از اتاق فرمان اشاره می‌کنند که وقت برنامه‌مان به پایان رسیده و ما ضمن اینکه تا برنامه آینده، شما را با پرتقال‌فروش تنها می‌گذاریم، توجهتان را به ادامه برنامه جلب می‌کنیم!