هرهفته شنبه ها - سال سیزدهم

پرتیراژترین نشریه صنعت ساختمان

نشریه شماره   218   هفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

دکوراسیـون به سبک بهتريــن طراح

کد مطلب : 2595
جفري برد فیلد، يكي از 10 طراح مطرح آرایه‌گری داخلي جهان است كه اسمش به خاطر طرح‌هاي خاص و طرز فكر جالبش سر زبان‌ها افتاده است. استعداد عجيبي در طراحي شكل و شمايل خانه‌هاي مردم دارد اما خودش خانه‌به‌دوش است. جفري برد فیلد، يك طراح داخلي ساختمان معمولي نيست. اين ساكن مشهورترين و گران‌ترين خيابان نيويورك، يعني منهتن يكي از 10 طراح آرایه داخلي مشهور دنيا و حتي به قول عده‌اي يكي از بهترين طراحان تاريخ هنر جهان است. خانه‌به‌دوشي‌اش هم نه به خاطر سر آمدن موعد اجاره و بالا رفتن کرایه‌خانه بلكه به خاطر تنوع‌طلبي اوست. جفري واقعاً عاشق خانه‌هاست.
او را بيشتر به خاطر طراحي خانه‌هاي لوكس و اشرافي مي‌شناسند كه صاحب‌خانه‌شان مي‌خواهد همزمان آميزه‌اي از هنر و مدرنيته را پيش چشم داشته باشند. او عاشق كارهاي عتیقه و مثال‌زدني است و به همين خاطر هم معروف شده است. جفری اشرافيت و راحتي را در كنار هم مي‌خواهد و معتقد است که« آدم بايد در کت‌وشلوارش مثل وقتي پيژامه پوشيده، احساس راحتي كند و خانه هم بالطبع بايد همين‌طور باشد.» برد فیلد یکسری از طرح‌هاي خاصش را از هنر آفريقايي الهام مي‌گيرد. انگار دلش مي‌خواهد رنگ و بوي هنر قاره داغ و سوزان را به آمريكا ببرد.
آقاي طراح در خانه‌اي در محله اعيان‌نشين منهتن در نيويورك زندگي مي‌كند. خانه او يك ساختمان قديمي بازسازی‌شده است كه نماي داخل و بيرون سفيدش با آرایه‌گری‌های براق نيكلي پرشده است.
مجله Architectural Digest سال‌هاست زندگي اين مرد عجيب را از نزديك دنبال مي‌كند و به خيلي از زواياي نیمه پنهان زندگي‌اش آشناست. نويسنده اين مجله، خانه جديد جفري برد فیلد ٦٦ ساله را به يك هتل براق و سفيد در كوچه ١٥ تشبيه كرده و مي‌گويد:« خانه جديد او مثل يك شهرك كوچك مي‌ماند؛ شهركي كه نسبت به جمعيت ساكنانش زيادي بزرگ است. »
کنجکاوی ممنوع!
گويا كسي اجازه بازرسي دقيق خانه را ندارد. به‌هرحال احتمالاً خارجي‌ها هم ضرب‌المثل «چهارديواري، اختياري» را جوري براي خودشان هجي مي‌كنند. بر این اساس بزرگ‌ترين افتخار خبرنگاران اين بوده كه توانسته‌اند، چنددقیقه‌ای توي اتاق‌هاي خانه آقاي طراح چرخي بزنند اما به‌هرحال خبري از جزئيات نيست. نه اينكه راه يافتن به خانه او كار دشواري باشد. نشاني خانه‌اش را كه همه دارند اما مسلماً پرسش‌هاي پياپي درباره جزئياتي مثل‌اینکه «رمز وای‌هایتان چند است»، «توي خانه‌تان تلويزيون پنجاه اينچ هم داريد؟» يا سؤالاتی از اين قبيل، چندان به مذاق ايشان خوش نمي‌آيد.
از در خانه كه وارد مي‌شويد، عكس بزرگي از ساکنان اين خانه در سال ١٩٣٠ به چشم مي‌خورد؛ سیاه‌وسفید است اما آن‌قدر جذاب و فريبنده هست كه بداني قرار است به يكي از خانه‌هاي عجیب‌وغریب محله منهتن قدم بگذاري. يك‌جورهايي مثل قدم گذاشتن به قلب يك الماس درشت و درخشان است.

مهمانخانه میلیونی
خانه‌هایی که بردفیلد طراحی می‌کند، عموماً برای بچه پولدارهاست پس اگر واحد شمارش پول در حساب بانکی‌تان هنوز به میلیون دلار نرسیده، سراغ جناب طراح نروید. در یکی از طراحی‌های زیبای جفری بردفیلد که به‌عنوان مهمانخانه و سالن غذاخوری از آن استفاده می‌شود، سیستم نورپردازی، بالش‌های تزئینی و خلاصه تمام تزئینات این بخش از خانه با هماهنگی طراح و البته از برندهای معروف جهان تأمین‌شده‌اند.
زندگي‌اش چطور است؟
هرروز آفتاب‌نزده بيدار مي‌شود و می‌توان گفت، جزو معدود آدم‌هاي اين زمانه است كه حتي داخل خانه هم لباس‌هاي جذاب و تودل‌برو مي‌پوشد. چيزي كه بيشتر از هميشه در مصاحبه‌هايش تكرار مي‌كند و دوست دارد آن را حتماً به خاطر بسپاريد اين است كه «من طبیعتاً آدم خوش‌بيني هستم.» يكي از شگردهاي او در طراحي، جان دادن به مدل‌هاي قديمي و نخ‌نماست؛ همان سبك‌هاي دكوراسيوني كه ما به‌ آنها مي‌گوييم «دمده »و حتي اگر التماس‌مان كنند هم، به‌زور نگاهشان مي‌كنيم.
فرق جفري بردفيلد با ديگران همين است كه اين سبك‌هاي نخ‌نما را مي‌گيرد، چاشني نوآوري به‌ آنها مي‌زند و وقتي پخته شدند، آنها را به خورد مصرف‌كننده اشرافي مي‌دهد. خودش سبك جديد و پر از نوآوري‌اش را اين‌طور توضيح مي‌دهد:« هميشه دوست دارم روبه‌جلو باشم و پيشرفت كنم. حتي وقتي قرار است سراغ چيزهاي قديمي و مدهاي زيرخاكي گذشته بروم، دوست دارم آنها را تازه كنم.»
پاريس، الهام‌بخش من
چه شد كه آقاي طراح به فكر اين خانه جديد افتاد و طرح اوليه‌اش از كجا به سرش زد؟ خب، معلوم است از پاريس، شهري پر از ساختمان‌هاي محشر و الهام‌بخش. خود جفري بردفيلد مي‌گويد: «چند سال پيش در سفري كه به فرانسه داشتم، سري به آپارتمان هلنا رابينسون در منطقه سنت لوييس پاريس زدم. فضاي خانه، انگار شكارم كرده بود. همه‌چيز ساده اما فريبنده بود. پارچه‌هاي داخل خانه ساده و زيبا بودند.روي ١٢ ستون خانه كه سفيدرنگ بود، آينه‌كاري كرده بودند و بالاي هر ستوني، يك چراغ بسيار زيبا كار گذاشته‌شده بود. تصميم گرفتم طرح خانه‌ام اين مدلي باشد. صندلي‌هاي قديمي فرانسوي و كمدهاي ايتاليايي را سفارش دادم. گاهي از رنگ صورتي تند هم استفاده كردم. به نظرم گاهي تنوع لازم است. خلاصه‌ بگويم، تأثیری كه آن خانه فرانسوي روي من گذاشت، مثل يك رؤیا مي‌ماند؛ تأثیری كه تا هميشه در اين خانه ماندگار خواهد شد.»
خانه مجری
خانه‌اش قديمي است؛ احتمالاً يكي از قديمي‌ترين خانه‌هاي نيويورك. مي‌گويند، تاريخ ساختش به سال ١٨٦٩ ميلادي برمي‌گردد؛ يعني همان ١٢٤٨ خورشيدي خودمان، زمان قاجاريه. خانه مربوط به زماني است كه رنگ سفيد براي خانه الا در ذهن كسي هم نمي‌گنجيد اما حالا آقاي برد فیلد خانه‌اش را رنگ سفيد براق و تند زده كه اتفاق خيلي هم به شكل و شمايل خانه مي‌آيد. ديوارهاي اتاق‌هاي اصلي خانه پر از قاليچه‌هاي نفيس ديواري شده‌اند كه خود آقاي طراح زحمت نقش‌ زدن رويشان را كشيده است.
خاكستري و سفيد؛ رنگ دنياي ماست
او عاشق تركيب كردن رنگ‌ها و نوآوري است. در اين زمينه هم حرف خاص خودش را دارد. مي‌گويد:« تركيب رنگ سفيد با خاكستري روشن، تركيب رنگي بهتري است چون روح واقعي دنياي امروز ما را خيلي بهتر از رنگ‌هايي مثل طلايي يا رنگ‌هاي درخشان نشان مي‌دهد. »