نشریه شماره   216   هفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

خبرنگار یا خبربیار!

کد مطلب : 2304
«روز خبرنگار، روز پاسداشت انديشه‌هاي والايي است كه متعهدانه در راه اعتلاي میهنمان می‌کوشند. گراميداشت این روز، ارج نهادن به آگاهي و بهانه‌ای است تا براي خبرنگاران، اين مشاوران امين و ناصحان مشفق كه با انعكاس حقايق، كارشناسانه در تحقق اهداف عالي نظام ياريگر مسئولان هستند آرزوي سرافرازي، تداوم و توفيق كنيم.
 17 مرداد روز خبرنگار بر همه خبرنگاران و فعالان عرصه اطلاع‌رسانی، که نوشته‌هایشان طلوع حقیقت و بیان دردهای کسانی است که نمی‌توانند بگویند و فریادشان بی‌صداست، مبارک باد.»
آنچه خواندید نمونه‌ای از ده‌ها پیامکی است که هر خبرنگاری در روز 17 مرداد هر سال دریافت می‌کند. در آن روز عموماً روابط عمومی‌های نهادها، دستگاه‌ها و سازمان‌های دولتی، نیمه‌دولتی و بخش خصوصی با فشردن یک دکمه و ارسال فله‌ای پیامک‌هایی به قیمت هر عدد 100 ریال! به خیال خودشان روز خبرنگار را به خبرنگاران، که آنها را «تلاشگران عرصه آگاهی و اطلاع‌رسانی» می‌خوانند، تبریک گفته و روز مذکور را گرامی می‌دارند!
اما وقتی بحث رودررو شدن با رسانه‌ها و پاسخ گفتن به سؤالات خبرنگاران می‌رسد، خبرنگار دیگر «تلاشگر عرصه اطلاع‌رسانی» نیست، بلکه مزاحمی است که باید به کمک منشی‌ها، مسئولان دفتر و مدیران روابط عمومی‌هایی که مثل ضبط‌صوت فقط «ایشان در جلسه هستند، ایشان وقت ندارند، ایشان مأموریت هستند» پس می‌دهند، دَک کرد و سر دواند.
وجود همین فضای نامساعد و عدم پاسخگویی مدیران و مسئولان، عملاً خبرنگاران را   بیش از آنکه «خبرنگار» باشند به«خبربیار» تبدیل کده است، جماعتی که فقط جریان یک‌طرفه‌ای از اطلاعات و اخبار را از سمت مسئولان به‌سوی مخاطبان هدایت می‌کنند بی‌آنکه امکان پرسشگری داشته باشند.  
کاش روز 17 مردادماه امسال، مدیران و همچنین مسئولان روابط عمومی‌ها، با هندوانه «تلاشگران عرصه آگاهی و اطلاع‌رسانی» به زیر بغل هیچ خبرنگاری یورش نبرند؛ کاش به‌جای آن، خودشان را موظف بدانند تا در مورد دست‌کوتاه خریداران و سرشاخه‌های بلند قیمت مسکن، رکود صنعت ساختمان، ترکتازی و خودمختاری موجران در چهاردیواری استیجار، کیفیت نازل ساخت‌وسازهای ما، وجود مصالح غیراستاندارد در بازار و سطح پایین استانداردهای موجود، نبود کارگران دارای کارت مهارت و به کارگیری کارگران غیرماهر، طرح‌های غیرگره‌گشای بانکی برای مستأجران و خانه‌به‌دوشان، وجود بافت‌های ناپایدار گسترده در کشور به‌ویژه در تهران و سایر کلانشهرها که عموماً در معرض خطر زلزله قرار دارند و هزار درد بی‌درمان دیگر که دهه‌ها گریبانگیر صنعت ساختمان ماست جوابگو باشند.
کاش بگذارند تا خبرنگاران کارشان را بکنند، سؤال بپرسند و هرکسی را که مسئولیتی پذیرفته به چالش بکشند. کاش اوضاع به سمتی برود که کسی نتواند در پشت درهای بسته و در پناه فضای امن حراست و مسئول دفتر و منشی، هر تصمیمی خواست بگیرد بدون اینکه بیم آن را داشته باشد که فردا باید جواب رسانه‌ها را بدهد.
اگر این اتفاق بیفتد فضا به سمت روشن و شفاف شدن خواهد رفت و امور رفته‌رفته سامان خواهند گرفت. اگر رسانه‌ها و خبرنگاران همیشه مجاز به پرسیدن و مدیران همیشه موظف و مکلف به پاسخ گفتن باشند هر تصمیمی به معرض قضاوت همه گذاشته خواهد شد، تا مزیت‌ها و معایب هر طرحی، پیش از اجرا و گذاشتن هزینه‌های سنگین روی دست دولت و ملت، سنجیده و ارزیابی شود.
آن‌وقت همه سود خواهند برد، همه مستأجران، همه سازندگان، بنگاه‌داران، مالکان، کارگران و غیره. در چنان روزی خبرنگاران اما از همه خوشحال‌تر خواهند بود چون آن روز، روز خبرنگار است و دیگر نیاز نیست با ارسال پیامک‌هایی که نخوانده حذف می‌شوند روز آنها را پاس داشت؛ به امید آن روز.