هرهفته شنبه ها - سال سیزدهم

پرتیراژترین نشریه صنعت ساختمان

نشریه شماره   213   دوهفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

باطل در این خیال که اکسیر می‌کنند

تهران را ببینید، جلوی چشمتان دارد پوست می‌اندازد. اگر حیاط موزاییک فرش، حوض پاشویه دار، یا ساختمان آجر بهمنی برایتان چشم‌نواز و خاطره آورند، نگاه سیری به آنچه باقی‌مانده بیندازید که آفتاب عمر همه‌شان بر لب بام است. از بالا هم حساسیتی، آموزشی، تشویقی در کار نیست که بافت قدیمی شهر اینطور در عرض یکی دو نسل کن فیکون نشود. تنها محلات هم نیستند که دارند از صفحه روزگار محو می‌شوند. آثار تاریخی، فرهنگی، و مذهبی‌مان هم درخطر جدی هستند. همین حالا چه کسی دارد گنبد و بارگاه باستانی و باصفای امامزاده صالح تجریش را در هزار خروار بتن‌آرمه قنداق می‌کند؟ یک پله که می‌خواهی جلوی خانه‌ات کار بگذاری هزار جور دنگ و فنگ و کش‌وقوس دارد. آن‌وقت چطور برای چنین فاجعه‌ای مجوز گرفته‌اند؟ می‌گویند مرمت می‌کنیم.به سازمان میراث فرهنگی هم که می‌گویی (و گفته‌اند)! می‌گویند ما حریف این شهرداری‌های محلی و هیئت امناها نمی‌شویم. اگر از 10 تا اثر تاریخی یکی اش را هم حفظ کنیم کلی کار کرده‌ایم. آخر این شهرداری‌ها و هیئت امناهای محلی را با زبان خوش، با ترغیب، با منطق نمی‌شود راضی کرد؟ این‌همه نهاد معماری و شهرسازی و برنامه‌ریزی داریم. یک تیم بفرستند به رم و مادرید و بقیه اروپا که از کثرت سقف‌های سفالی از دور قرمز می‌زنند، ببینند چه مصالح و شگردهای به‌روزی برای حفظ نمای شهر به کار می‌برند. بیایند طرحی بریزند ما را از شر این معماری عقیم نجات بدهند. حالا اگر این‌همه ویرانگری از روی شرارت بود باز آدم آنقدر دلش نمی‌سوخت. نه قصدشان هم ظاهراً خیر است. راهنمایی نشده‌اند، درس حفظ مواریث فرهنگی نگرفته‌اند که قدر زحمات نیاکانشان را بدانند. آدم یاد آن مصرع حافظ می‌افتد: باطل در این خیال که اکسیر می‌کنند.