نشریه شماره   202   دوهفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

مشاهیر بزرگ معمـاری جهـان

بهروز کاويان پور

فرانک لوئيد رايت- متولد 1867 در ويسکانسين آمريکا، وفات 1959 آريزوناي آمريکا بين سالهاي1885 تا 1887 همزمان با تحصيل در رشته مهندسي، جهت کسب تجربيات در اصول ساختاري و جزييات معماري در دفاتر مختلف، مشغول به کار شد. در 1886 به دفتر «لوييس سوليوان» معمار بزرگ و معروف آن دوره (1856ـ1924) که با «دانکمار آدلر» يکي ديگر از معماران بزرگ همکاري داشت، رفت. حاصل اين همکاري بناي ساختمان چارلي در شيکاگو به سال 1892است که يکي از شاهکارهاي معماري ماندگار آن دوره بهحساب ميآيد.

سه عامل بسيار مهم در شکل دادن به ساختار معماري او، عبارت بودند از :

1ـ گرايش شاعرانه به فرمهاي الصاقي که ناشي از شناختي بود که اسباببازيهاي دوران کودکي در او به وجود آورده بودند.

2ـ توجـــــه خاص به پلان آزاد و باز، و آشنايي کامل با مهارتهاي حرفهاي صنايعدستي بهويژه شيوه ارائه زيبايي خانههاي گلارپوش معروف به شينگل استيل (لازم به توضيح است که سقفهاي گلارپوش را در زمان دانشجوئي در دفتر د ـ آلن آموخت).

3ـ روش ساختاري خارقالعاده معماري ژاپني که به شکل بازسازيشده از معبد هوئودن در طراحي غرفه ژاپني بهکاررفته بود و در نمايشگاه جهاني 1893 کلمبيا که در شيکاگو برگزار شد به نمايش در آمد.

لوئيد رايت سال 1893 کتابخانه معروف ميلواکي را به سبک و سياق آن چيزي که در مدرسه مشهور بوزار آموخته بود طراحي نمود. با انجام اين کار وي نوعي هويت آنتي کلاسيک و ضد اروپايي و آرمانگرايانه که نشانه وابستگي به معماري ارگانيک و نوعي استقلال فرهنگ معماري آمريکايي بود بدان بخشيد. سال 1983 از سوليوان و آدلر جدا شد. در سال 1984بناي ساختمان «وينسلو» در «ريور رفاست» راطراحي نمود.

 اين طراحي مانيفست کارهاي او قلمداد شد و با استفاده از سقفهاي عظيم يک سرگيردار معلق که تأکيد بر مکانيابي و حرکتهاي افقي در فضا و انتخاب راهحلهاي متقارن در نحوه ترکيببندي ساختاري، ميباشد طراحي شد. از همينجاست که تعدادي خانههاي ويلايي طراحي گرديد که به شيوه خانههاي صحرايي مشهور شد. رايت با چاپ و انتشار دو نمونه از کارهايش تحت نام (خانههاي برونشهري کوچ چند اتاقه)که در محاصره فضاي سبز قرار ميگرفت و شيوه خانههاي ساده روستايي آمريکاي شمالي بود ،سبک و سياق جديدي جهت ارائه اين نوع معماري به وجود آورد.سال 1904 خانه مارتين را طراحي کرد که در آن پنجرههاي سرتاسري که بعدها يکي از شاخههاي کار او شد در نماسازي خانههاي ويلايي به کارگرفته شد. ساختمان خانه رابي در شيکاگو (9ـ1904) نشانه اوج و پايان روند خانههاي صحرائي است.