نشریه شماره   159   دوهفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

هنرستان موسیقی Maizières


مدرسه موسیقی یک واحد یکپارچه به طول 100 متر و عرض 40 متر است که عمود بر جاده اصلی جا نمایی شده و قسمتی از آن به طول 16 متر، در یک فضای عمومی طراحی شده است. این ساختمان روبه روی یکی از جنگل‌های giant sequoias و در تراز عمود بر جاده اصلی قرار گرفته است. این مجموعه مسیری را شکل می‌دهد که ورودی به سمت شهر را نشانه‌گذاری می‌کند.این مکان در فرانسه و توسط معمار دومینیک کولن و همکاران ساخته شده است. در جلو خان بنا محوطه وسیعی قرار دارد که در قسمت زیرین ساختمان محو می‌شود. عموم مردم از پلکانی یادمانی استفاده می‌کنند که آنها را به سمت حیاط داخلی و سالن انتظار اصلی هدایت می‌کند. این محوطه وسیع، رو به آسمان گشوده شده ، با رنگی شب تاب مهمان‌نوازی می‌کند و در اوایل غروب، به تابش با نوری حیرت‌انگیز ادامه می‌دهد. این ساختمان مجموعه‌ای از برنامه‌های متنوع را در خود جای می‌دهد و شامل مکانی برای نوجوانان محلی، مرکز فوق‌برنامه برای دانش‌آموزان، سالن اجتماع، سالن کنفرانس و یک مدرسه موسیقی است. تمام این عملکردها در یک واحد یکپارچه گردآوری‌شده‌اند و مدیریت چنین طرح‌ریزی پیچیده‌ای در داخل همین تک واحد انجام می‌شود. هم‌نشینی این برنامه‌های مختلط، درحالی‌که هر یک از آنها در تضاد کامل با دیگری است، به طور چشمگیری بر غنای این ساختمان افزوده است. نمای بیرونی ساختمان تنها بخش محدودی از برنامه‌های داخل آن را آشکار می‌کند . تنها پنجره‌های بزرگ خلیج گون به بیننده اجازه می‌دهد که نگاهی گذرا به سالن اجتماعات داشته باشد و این امکان را فراهم می‌کند تا لحظه‌ای از حرکات رقصندگان را ببیند. در این ساختمان روشنایی طبیعی فراوانی وجود دارد و نورگیرهای رنگارنگی که روشنایی مخصوص به خود را ایجاد می‌کنند. این‌ ساماندهی برای نورگیرها، فضای داخلی را در برابر اغتشاشات ناشی از بزرگراهی که در همان نزدیکی است، محافظت می‌کند. این ساختمان فقط به شکل ساختمانی یکپارچه و طولانی طراحی نشده است، بلکه منحنی‌های نمای خارجی به تدریج در پیچش‌های دایره‌ای می‌چرخند و در نهایت، نمایی را که مربوط به دو طبقه از مدرسه موسیقی است، در هم ادغام می‌کنند. پیچش این منحنی‌ها بر پویایی کلی نمای بیرونی می‌افزاید و چنین به نظر می‌رسد که خطوط آشفته حجم به طرز نامعلومی محوشده‌اند. پوشش بیرونی ظاهری روستایی از بتنی معمولی دارد؛ بتنی که نقایص خود را آشکارا نشان می‌دهد. این ساختمان از بتن مسلح ساخته شده و بتن به صورت پی نقطه‌ای قالب‌گیری شده و ساختمان بر روی پی‌های شمعی قرار گرفته است.بر خلاف آن، مصالحی که در فضای داخلی استفاده‌شده، نفیس و لطیف است. در سالن اصلی مصالح چوبی با رنگ‌های روشن دیده می‌شود، علاوه بر آن، سطوح طلاکاری شده در حفره‌های بزرگ سقفی، هاله گرمی به نورپردازی آن می‌دهد. سالن کنفرانس، از سه طرف، از کابل های کشیده شده آویزان شده است. دیوارها با کوچک‌ترین جابه‌جایی هوا، حرکت می‌کند، به گونه‌ای که ضخامت ناچیز آن آشکار می‌شود. سیستم آکوستیک قابل تنظیم ( کرکره‌های قابل‌کنترل) پشت این پرده زیبا پنهان می‌شود. چوب نفیسی که برای کف پوش استفاده شده است ( ونگه) میزان اثرگذاری یک فضای نمایشی را تقویت می‌کند. مرکز فوق‌برنامه دانش‌آموزان، تک رنگ است؛ رنگ نارنجی تمام فضا را اشباع کرده و کف‌پوش رزین براق، خاصیت فوق تصنعی آن را تقویت می‌کند.در واقع، منطق اولیه بر مبنای ایجاد تضادی چشمگیر میان فضاهای مختلف است: مصالح متضاد، رنگ های متضاد و نورپردازی متضاد. فضای داخلی و فضای خارجی کاملاً از هم متفاوتند؛ نمای بیرونی با ظاهری روستایی، در نقطه مقابل فضای نفیس و با ارزش داخلی است.