نشریه شماره   189   دوهفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

تالی فاسدهای خانه های خالی

عدهای ثروت را نعمتی میدانند که در صورت استفاده بجا میتواند علاوه بر نجات فرد ثروتمند، موجب نجات،آرامش و آسایش خیلیهای دیگر هم شود، اما عدهای دیگر آن  را نقمتی میدانند  که هر چه بیشتر شود باعث هلاکت صاحبش خواهد شد.اما عدهای نظر بینابین دارند و اینها ثروت را "هم خوب و هم بد"میدانند.طرفداران این دیدگاه "ثروت" را وسیلهای میدانند در دست صاحبان ثروت که به فراخور درایت و اندیشهای که دارند آن  را مذموم یا ممدوح می نمایند.

یکی از اشکال و صورتهای "ثروت"در اقتصاد دنیا ، ساختمان و مسکن است که این بخش در اقتصاد ایران سهمی بیش از یکسوم و به اقوالی 50 درصدی دارد . مسئولان ذیربط در یک سال گذشته  طرحهای متعددی را برای ساماندهی این بخش ارایه داده اند که از جمله این طرحها میتوان به مسکن اجتماعی برای مستأجران، مسکن حمایتی برای اقشار کمدرآمد،مسکن امید برای کارگران و اتخاذ تصمیمهای برخلاف اهداف اولیه برای مسکن مهر در راستای اتمام هرچه سریعتر و رساندن به دست متقاضی با آزاد کردن خریدوفروش آنها و...اشاره کرد اما،یکی از اصلیترین دلایل در پاسخ به چرایی به سرانجام نرسیدن اهداف ساختمانی موردنظر مسئولان محترم، عدم توجه به آمار و ارقام هر چند نادرست و به تبع عدم شناخت نیازهای واقعی و هدفمند این بخش است.

 آخرین آماری که توسط مسئولان آمار کشور از موجودی ساختمان و مسکن اطلاعرسانی شده، حاکی از پیشی گرفتن تعداد خانهها از تعداد خانوار بوده، بهطوریکه وزیر وقت راه و شهرسازی از وجود بیش از یکمیلیون و600 هزار خانه مازاد در کشور و نزدیک نیم میلیون در کلان شهر تهران خبر داده است .

بیش از 427 هزار واحد خانه خالی در تهران همان ثروتی است که در آغاز اشاره شد و میتواند هم نعمت باشد و هم نقمت .جالب خواهد بود اگر بدانید این تعداد خانه خالی- ثروت ملی-در تهران بیش از آمار مسکن مهری بوده که در چهار سال گذشته  دولتها با تمام توان برای اتمام آنها تلاش کرده ولی همچنان به دنبال تأمین مالی اش بین مسئولان بانک مرکزی و وزارتخانه ، چالشهای پیدا و پنهان وجود دارد.

با وجود این چالشها و خانههای خالی، متأسفانه اخباری از گوشه و کنار به گوش میرسد که واقعاً جای تأسف هم برای صاحبان این ثروتها دارد و هم مسئولانی که درصدد ازدیاد آنها از طریق پرداخت وام و ایجاد صندوق و رونق دادن به ساختوساز و تحریک اقتصاد از این روش هستند. مالکان که به هیچ وجه حاضر نیستند با قیمت پایینتر از نرخی که خود تعیین کردهاند واحدهای خالی شان را عرضه کنند، اقدام به اجاره یک یا دو روزه واحدها با رقمهای نجومی میکنند تا از این راه به زعم خویش ضرر خواب سرمایهشان را جبران کنند. واحدهای خالی مبله شده و با تمام امکانات ولی به قیمت گزاف ظاهراً به کسانی اجاره داده میشود که استفاده درست و اخلاقی از آن نمیکنند. شنیدهها حکایت از آن دارد که برخلاف جمله معروف"چاردیواری اختیاری"که اجاره یکروزه را در نگاه اول برای طرفداران استفاده از چنین مکانهایی جذاب می کند عدهای سوءاستفاده گر بهدوراز چشم مستأجران فریب خورده دوربینهایی در این محل ها تعبیه نموده و سپس از فیلممخفی گرفته شده بهرهبرداریهای غیراخلاقی و باج گیرانه میکنند .

اکنون دوباره این سؤال مطرح میشود که ثروت خانههای خالی که چهبسا تنها با سرمایه شخصی صاحبش قد برنیفراشته، باز نعمت است یا نقمتی که آثار و تبعاتش با حمایت های ندانسته و ناآگاهانه برخی ،دامن نه فقط اشخاص ،بلکه جامعه را هم خواهد گرفت؟ف آیا بهتر نیست کسانی که به دنبال تأمین منابع مالی و رایزنی از بانک مرکزی برای رونق ساختوساز و تحریک اقتصاد برای خروج از رکود هستند با مشاهده تالی فاسدهای خانههای خالی فکری عاجل و قانونی برای عرضه آنها به بازار بکنند تا هم از رشد آمار مستأجرانی که سالبهسال به  علت افزایش فاصله درآمدیشان با قیمت خانهها افزایش مییابد، بکاهند ، هم با عرضه واحدهای خالی به بازار منابع لازم برای سرمایهگذاران در ساختوساز تأمین شود و هم از عواقب بدفرجام اخلاقی خالی ماندن آنها جلوگیری شود؟ ناگفته پیداست که البته برای این مهم ، کوشش متولیان ساختمانی بهتنهایی نمیتواند راه بهجایی ببرد بلکه نمایندگان مجلس هم بهعنوان کسانی که سهم و نقش اصلی را در تصویب قوانین لازم در این مورد دارند باید پا پیش گذارند و صرفاً از کموکاستیهای مسئولان راه و شهرسازی زبان به انتقاد نگشایند بلکه با ارائه طرحهای پیشنهادی خود و تصویب قوانین کارآمد آنها را کمک کنند.

 

                                                                                                                قادر نصیری