نشریه شماره   158   دوهفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

ورزش برای سياست؟

انتخابات شوراي شهر تهران اين روز‌ها صحنه رقابت اشخاص و احزاب مختلف است و در اين ميان چهره هاي ورزشي كه براي كانديداتوري اعلام آمادگي كرده‌‌اند، كم نيستند. ظاهرا حضور چند ورزشكار ملي در شوراي شهر باعث شده تا ساير ورزشكاران براي به دست آوردن كرسي‌هاي شوراي شهر در تكاپو باشند. ما نمي‌خواهيم اين اقدام ورزشكاران را از اساس محكوم كنيم و بگوييم كه ورزشكار را چه به سياست، چرا كه يك ورزشكار چنانچه تحصيلات و تخصص لازم را داشته باشد، شايسته انتخاب براي شوراست؛ مشكل از آنجايي نشئت مي‌گيرد كه ورزشكاراني مي‌خواهند در انتخابات كانديدا شوند كه اگرچه توانسته‌اند با كسب مدال‌هاي رنگارنگ براي كشورشان در دنيا افتخار آفرين باشند، اما هيچ سابقه مديريتي ندارند و انتخابات نخستين تجربه آنان به شمار مي‌رود. بنابراين ضمن اينكه اعتقاد داريم شوراي شهر افراد توانمند و متخصص مي‌خواهد، از مسئولان درخواست مي‌كنيم قدري در تاييد صلاحيت كانديدا‌ها به تخصص‌هاي مورد نياز هم توجه داشته باشند چون قرار است منتخبان مردم، براي كلان‌شهري مانند تهران با هزار و يك چالشي كه دارد، برنامه‌ريزي كنند.البته عکس قضيه هم صادق است. طرف ديگر هم سياسيوني هستند كه بدون كوچك‌ترين سابقه ورزشي در پست‌هاي حساس مشغول به كار هستند و براي جامعه ورزشي تصميم مي‌گيرند كه ورزشكاران از اين بابت انتقاد‌هايي را به آنان وارد مي‌كنند. به هر حال با شرايطي مواجهيم كه برخي افراد حاضر به انجام كار و حرفه تخصصي خود نيستند و واقعا هنوز براي ما مشخص نشده است كه ورزش بهتر است يا سياست چرا كه هر كدام از فعالان اين دو حوزه آمال‌هاي خود را در ديگري مي‌جويد.