هرهفته شنبه ها - سال سیزدهم

پرتیراژترین نشریه صنعت ساختمان

نشریه شماره   183   دوهفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

چشمانتان را روی واقعیت‌ها نبندید

گروه ساختوساز:" ما هنوز اندر خم یک کوچهایم" بهترین تعریف از صنعت ساختمان ماست. شنبه هفتم اردیبهشتماه جاری که مردی به همراه دو فرزندش در یکی از کوچههای خیابان ابوذر (کوچه نیک منش) مشغول قدم زدن بود، حادثهای رخ داد که منجر به یتیم شدن دو کودک شد. حادثهای که باید تمام مسئولان صنعت ساختمان اعم از وزارت راه و شهرسازی، شهرداری، نظام مهندسی و... را متأثر کند.

ماجرا چیست؟

زمانی که مرحوم محمدعلی مددی در کوچه به همراه فرزندانش قدم میزد و برای آنها از آینده میگفت، ناگهان  سنگ نمای یکی از ساختمانها به پایین سقوط کرد و برای همیشه به زندگی او پایان داد و کودکان هم راهی بیمارستان شدند اما دست بر قضا از مرگ نجات یافتند. این روایتی کوتاه از حادثهای بزرگ بود.

مجری، متهم ردیف اول

هر ظرفی را متناسب با ارزش مظروف آن میسازند. جواهرات را در جعبه خاتمکاری شده نگهداری میکنند و کاه را در گونی پاره میریزند. مسلماً آنچه  شایسته انسان است، فرسنگها از این سرپناههای هولناک فاصله دارد. بر طبق این اصل باید برای انسان که اشرف مخلوقات است، چه ظرف و خانهای ساخت. به نظر اصلیترین عامل بروز حوادثی از این دست، مجریانی هستند که تحت عنوان بساز و بفروش در کشور فعالیت میکنند و به خاطر سودجوییهای غیرمعمول ساختمانی میسازند که در خور نام انسان نیست. آری عامل اولیه شاید چیزی جز سوداگری سازندگان نباشد. سازندهای که برای صرفهجویی در یک مشت سیمان کمتر، پشت سنگهای نمای ساختمان را با ماسه و شن پر میکند و بلافاصله با  بارش باران سنگها سست شده و با سقوط بر سر شهروندان برای همیشه به زندگی آنها پایان میدهند. در کنار این عامل هم میتوان عدم آگاهی آنان از ساختوساز اصولی را بیان کرد. جا دارد بگوییم آقای بساز و بفروش عزیز صنعت ساختمان ما سودآوری خوبی دارد. چرا یک ذره هم به فکر مردم نیستید؟

شهرداری، متهم ردیف دوم

عامل مهم دیگر مسئولان و دستاندرکارانی هستند که هنوز باورشان نشده ساختمانسازی کاری تخصصی است و از هر کسی بر نمیآید. چگونه برای هر کاری باید به متخصص آن مراجعه کنیم اما در صنعت ساختمان هر کسی اجازه دارد که بسازد و بفروشد. بنابراین هنوز مالکان سوار بر ضربالمثل چهاردیواری اختیاری در شهر میتازند و هیچ کس نمیپرسد به کجا چنین شتابان. سالهاست که کارشناسان و صاحبنظران نسبت به استفاده از مجری فاقد صلاحیت هشدار میدهند اما هیچ عزمی برای مقابله با این معضل وجود ندارد و اینگونه است که ثروت ملی روی سر عابر پیاده آوار میشود و حال باید پیدا کنیم پرتقال فروش را.

حوادثی از این دست در شهرهای ما به کرات اتفاق میافتد اما خبری از بیداری مسئولان نیست و اصلاً کک شان نمیگزد. حال سؤال ما از این عزیزان این است که؛ مسئولان محترم شهرداری چرا باید با کدخدا منشی تن به اجرای قانون بدهید؟ چرا الزام استفاده از مجری ذیصلاح را شرط صدور پروانه نمیکنید؟ چرا باید برای صدور شناسنامه فنی ساختمان که یک خواسته به حق و قانونی است همهجوره به شما التماس کنند؟ شهرداری باید در رابطه با مرگ این هموطن پاسخ بدهد، چرا که مجوز شروع کار و صدور پایان کار توسط شهرداری بر اساس گزارشها مرحلهای مهندس ناظر صادر میشود؛ گزارشهایی که در صورت تأیید تخلف در ساختمان همه چیز را با گرفتن جریمه ختم به خیر میکند.

نظام مهندسی؛ سازمانی گرفتار مشکلات درونی

وقتش رسیده که بپرسم نظام مهندسی ساختمان این دستگاه عریض و طویل و با این ظرفیت عظیم پس از 18سال چه قدم موثری در رابطه باکیفیت صنعت ساختمان برداشته است؟ لطفاً همه چیز را گردن شهرداری نیندازید. همین حالا برگه فروشی و امضاء فروشی با وجود آگاهی مسئولان سازمان بیداد میکند و هیچ کس حاضر به افشاگری نیست. هنوز مشکلات درون سازمانی کماکان پابرجاست.

وزارت راه و شهرسازی بیتقصیر نیست

آقایان وزارت راه و شهرسازی هیچ پروژه عمرانی و هیچ طرحی بالاتر از حفظ سرمایه ملی و جان هموطنان نیست. اگر شهرداری حاضر به اجرای قانون نیست، وزارت راه و شهرسازی باید با همکاری وزارت کشور مداخله کند و کارها را به مسیر واقعی خود برگرداند یا چنانچه نظام مهندسی از مسیر اصلی خود فاصله گرفته است، باید تذکرات جدی به متخلفان و سهلانگاران داده شود.

سخن پایانی

مسئولان و دستاندرکاران عزیز بد نیست کمی از اتفاقات پیشآمده ناراحت شوید و به خود بیایید. امروز  در حالی شاهد اتفاق ریزش سنگ نمای ساختمان و قربانی شدن یکی از هموطنانمان هستیم که صحبت از صنعتی سازی میشود که هیچ سازوکار مشخصی برای آن در نظر  گرفته نشده است و چه بسا استفاده از این گونه نماها خود نمود صنعتی سازی است. و ما همچنان در ابتداییترین اصول ساختمانسازی گرفتار آمدهایم.

آیا وقتش نرسیده  که چشمانتان را روی واقعیتها نبندید؟