نشریه شماره   182   دوهفته نامه آرشیو PDF پیام ساختمان

اول پولش را بده!

می‌گویند با برنامه‌های ازدیاد جمعیت، در سال 1400 جمعيت كشور ما حداقل به 120 ميليون نفر می‌رسد كه 80 درصد آن در شهرها ساكن مي‌شوند. يعني كمتر از 8 سال ديگر كشور ايران حدود 96 ميليون شهرنشين خواهد داشت. خُب مگر حتماً و ضرورتاً باید براي اسكان و فراهم نمودن امكانات اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي اين 96 ميليون نفر از حالا برنامه‌ريزي كنیم تا مثلاً شهرهاي ما از حداقل استانداردهاي جهان برخوردار شوند؟ اگر بخواهیم تن به این برنامه نریزی‌ها داده و پای متخصصان شهرسازي را به عنوان سیاست‌گذار به این کارها باز کنیم بعد هم باید پی همکاری با یک کرور آدم از اقتصاددان و جامعه‌شناس گرفته تا معماران، مهندسان عمران، جغرافي‌دانان و كارشناسان رشته‌هاي متعدد ديگر را هم به تن بمالیم. بعد شما فکر می‌کنید قضیه به همین جا ختم می‌شود؟ خیر، بعد مهندسان شهر ساز لابد می‌خواهند بگویند باید برای کاربری اراضی، حمل‌ونقل، مسائل اقتصادی و اجتماعی، شبکه‌های زیرساختی مثل آب و برق و تلفن، محیط‌زیست و خطرات آن، طراحی سه بعدی شهر، مناسبات انسان با محیط فیزیکی، ارتقای کیفیت شهر و هزار تا چیز دیگر برنامه‌ریزی کرده و نهایتاً برای توسعه شهری و منطقه‌ای به 50 هزار برنامه‌ریز شهری و منطقه‌ای نیاز داریم! راستش را خواسته باشید از آنجا که عملاً در ساخت و سازها  فرق چندانی بین مهندس، معمار و شهر ساز قایل نمی‌شوند، اعتقادداریم اصلاً نیازی به این کارها نیست و ساخت همین «شهرهای جدید» ما نشان داده که قضیه خیلی ساده‌تر از این حرف‌هاست: چند تا خیابان را از راست و چپ می‌کشیم، بعد دو طرف این خیابان‌ها را به هر کسی که پول داد می‌دهیم ساختمان بسازد. بعد هم از کف خیابان‌ها و بالای تیرها، برق و آب و گاز و تلفن را می‌آوریم و می‌فروشم به مردم. هر جا هم هر کسی خواست آجری روی آجر بگذارد می‌گوییم اول پولش را بده! یعنی مهم همین پول است که به جیب شهرداری برود والا شهر که یعنی تعدادی ساختمان که به هر حال ساخته می‌شوند دیگر!