هفته نامه پیام ساختمان > ساختمان > ساخت و ساز 1394/09/26 گزارش پیام ساختمان از پروژه های ساختمانی سطح شهر؛

بخیه آشکار، ‌ناپایداری ساختمان پنهان

در روز‌های اخیر ماجرای «بخیه کودک خمینی‌شهری» سروصدای زیادی به پا کرد و عکس‌العمل‌های متفاوتی را از طرف مردم در این رابطه شاهد بودیم.


بخیه آشکار، ‌ناپایداری ساختمان پنهان

سیدسجاد موسوی: در روز‌های اخیر ماجرای «بخیه کودک خمینی‌شهری» سروصدای زیادی به پا کرد و عکس‌العمل‌های متفاوتی را از طرف مردم در این رابطه شاهد بودیم. برخی بلافاصله مرگ ارزش‌ها را در جامعه پزشکی پیش کشیدند و برخی از اقدام عاجلانه وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در اخراج برخی از پرسنل بیمارستان تقدیر کردند. عده انگشت‌شماری هم موضعشان قدری ملایم‌تر از سایرین بود. روایت‌های متفاوتی از این ماجرا در محافل خبری نقل‌شده و می‌شود اما آنچه مهم است، خشم مردم از بی‌توجهی به جان انسان‌هاست و اینکه پول نباید هدف اول و آخر باشد. کسی در این ضرورت انکارناپذیر تردید ندارد اما آنجایی محل بحث است که روزانه هزاران اتفاق به‌مراتب بدتر جلوی چشم همین مردم می‌افتد که نسبت به آن بی‌اعتنا هستند. یکی از حادترین اشکال این ماجراها را می‌توان در صنعت ساختمان به‌وضوح دید. آنجا که ساختمان به‌مثابه گورهای دسته‌جمعی ساخته و در زلزله‌ها روی سر هزاران کودک آوار می‌شود. تنها تفاوت این حوادث با ماجرای بخیه کودک خمینی‌شهری در این است که بخیه محسوس و آشکار ولی ناپایداری ساختمان پنهان است. شاید عکس‌العمل شدید جامعه به زخم چانه کودک و بی‌توجهی به زلزله‌هایی که پشت سر هم کودکان را به کام مرگ می‌کشد یا خواهد کشاند، ناشی از این باشد که ما مرگ را دور می‌بینیم یا شاید هم خیلی به مرگ در زلزله عادت کرده‌ایم. آری بی‌توجهی سازندگان و مسئولان به ساخت‌وساز به‌گونه‌ای است که اگر خدایی ناکرده زلزله‌ای رخ دهد، شاید هیچ بخیه‌ای به کار نیاید. در ادامه تهیه سلسله گزارش‌های پیام ساختمان از پروژه‌های ساختمانی سطح شهر سراغ سه ساختمان رفته‌ایم تا ببینیم سازندگان، مهندسان ناظر، استادکاران و کارگران چگونه ساخت‌وساز می‌کنند آیا کسی به فکر کودکانی که قرار است در آینده ساکن این ساختمان شوند، هست؟ ترک‌های اندود گچ‌وخاک حوالی میدان ونک ساختمان شش طبقه‌ای در حال ساخت است. داخل ساختمان می‌شوم. کارگر و بنا در حال کار هستند. کارگر مشغول ساخت ملات گچ و خاک است و بنا آن را اجرا می‌کند. نخستین چیزی که برایم جلب‌توجه می‌کند، ترک‌های ریز و درشت‌اندود گچ و خاک روی دیوار است. از بنا در مورد سابقه‌اش می‌پرسم. او پاسخ می‌دهد: واقعیت این است که کار من بنایی نیست. چندی پیش به خاطر ورشکستگی به تهران آمدم و شروع کردم به کار بنایی. با غرور بالایی ادامه می‌دهد: کاری ندارد، همین شما می‌توانید با دوبار دیدن یاد بگیرید. کارگر هم ظاهراً وضعیتی بهتر از استادکار ندارد تا در و تخته با هم جور شود. برخی ملات‌هایی که کارگر درست می‌کرد، آنقدر شل درست شده بود که از دیوار به پایین شره می‌کرد. بنا هم هیچ اعتراضی نسبت به این موضوع نداشت و خودش زنجیره ناقص را کامل می‌کرد. من که از این شلم شوربا متعجب شده بودم، از آنجا بیرون آمدم و با خودم به سایر اجزای ساختمان فکر می‌کردم. اگر ستون‌ها هم به همین صورت جوش خورده باشد چه؟! اگر فونداسیون استحکام لازم را نداشته باشد،‌ زلزله چه بلایی سر این ساختمان می‌آورد؟! کف ساختمان را بشکن چند خیابان را پیاده با این فکر‌ها طی می‌کنم که صدای تیشه و پتک رشته افکارم را پاره می‌کند. ساخت‌وساز و نوسازی در کار نیست اما داخل طبقات یک ساختمان چند کارگر مشغول کندن زمین هستند. داخل که می‌شوم، مالک ساختمان بهت‌زده سرامیک‌ها را نگاه می‌کند که با صرف هزینه بالا خریده بود و حالا کارگران آن را شکسته‌اند. اما ماجرا چه بود؟ متن کامل این گزارش در نشریه شماره 235به چاپ می رسد.

انتهای خبر/پ

آخرین اخبار
گزیده اخبار