هفته نامه پیام ساختمان > زیربنایی و تشکل ها > وزارت راه و شهرسازی 1394/03/17

از استاندار‌د داشتن تا استاندارد ماندن

بسیاری از شرکت‌ها قبل از این موعد و تنها در فاصله چند روز پس از تولید اقدام به عرضه تولیداتشان می‌کنند. درحالی‌که اگر از سوی متولیان مانند سازمان استاندارد و مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی نظارت وجود داشته باشد، این مشکلات به وجود نمی‌آید.


از استاندار‌د داشتن تا استاندارد ماندن

گروه ساخت‌وساز:50 درصد ساخت‌وساز مربوط به نحوه طراحی ، نظارت و اجراست و استفاده از مصالح با کیفیت، نیمی دیگر از مبحث ساخت‌وساز اصولی به شمار می‌رود. بنابراین توجه به این موضوع بسیار حائز اهمیت است. متأسفانه علی رغم وجود نهاد‌هایی مانند سازمان ملی استاندارد،‌ مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی و همچنین سازمان نظام‌مهندسی و کنترل ساختمان باز هم شاهد استفاده از مصالح بی‌کیفیتی هستیم که توسط تولیدکنندگان به‌اصطلاح «زیر پله‌ای» تولید می‌شوند. از سوی دیگر برخی تولیدکنندگان مصالح استاندارد صرفاً نام استاندارد را یدک می‌کشند اما در عمل تولیداتشان غیراستاندارد است. در ادامه تهیه سلسله گزارش‌های پیام ساختمان از پروژه‌های ساختمانی سطح شهر، سراغ سه ساختمان در حال ساخت رفته‌ایم تا مصالح مورداستفاده آنها را ازنظر کیفی موردبررسی قرار دهیم. نخستین ساختمانی که سوژه گزارش ما شد، ساختمانی چهار طبقه بود که چندین اوستاکار و کارگر به‌صورت توأمان مشغول عملیات نازک‌کاری طبقات آن بودند. در طبقه اول اوستا به همراه شاگردش مشغول کاشی‌کاری حمام بود. بنابراین سراغ کاشی‌ها رفتیم؛ کاشی‌ها بسیار بی‌رنگ و لعاب بودند و به نظر می‌رسید با حداقل قیمت خریداری شده‌اند. اوستا کار می‌گفت:« کیفیت مصالح ربطی به من ندارد. من کارم را انجام می‌دهم. ظاهراً آقای ... کفگیرش ته‌دیگ خورده و نمی‌خواهد برای نازک‌کاری هزینه‌ کند. درحالی‌که تمام آبروی ساختمان به نازک‌کاری است.» کاشی‌های بی‌رنگ و لعاب سراغ کارتن‌هایی رفتم که کاشی‌ها را در آن چیده بودند. هر چه کارتن را این ور و آن ور کردیم خبری از نشان استاندارد نبود تا ثابت شود تولیدکنندگان بدون استاندارد در شهر جولان می‌دهند. وقتی موضوع را به اوستا گفتم، عنوان کرد: «به‌هرحال جنس بدون استاندارد قیمت ارزان‌تری دارد اما چون مالک قصد فروش ساختمانش را ندارد و صرفاً برای سکونت خودش می‌سازد، سراغ این کاشی‌های بی‌رنگ و لعاب و البته ارزان و فاقد استاندارد رفته است. برعکس این بنده خدا، بسازوبفروش‌ها هر چه در مرحله سفت‌کاری کم می‌گذارند، در مرحله نازک‌کاری برای بهتر فروختن توجه ویژه‌ای دارند» ماجرای کاشی‌های غیراستاندارد آنجایی عجیب‌تر به نظر می‌رسید که به نظر اوستا برخی از کاشی‌ها ابعاد یکسانی ندارند و از طرفی رنگ کاشی‌ها به‌طور کامل با هم نمی‌خواند،به‌گونه‌ای که برخی کمرنگ‌تر و برخی پررنگ‌تر هستند.» موزاییک‌های نارس؟! چند خیابان آن‌طرف‌تر ساختمان پنج طبقه‌ای بود که کف پارکینگ آن در حال بازسازی بود و کارگران مشغول موزاییک‌کاری بودند. پس‌ازاینکه موضوع آمدن ما را به مدیر ساختمان اطلاع دادند یکی از مهندسان ساکن ساختمان پایین آمد و به‌اتفاق به بررسی وضعیت موزاییک‌های مورداستفاده پرداختیم. آقای مهندس گفت: به‌طورکلی موزاییک‌هایی که استفاده می‌کنیم علاوه بر اینکه ازنظر ظاهری تنوع چندانی ندارند، بسیار سنگین هستند و در ساختمان‌های چندطبقه همواره مشکل‌ساز خواهند بود. درحالی‌که می‌توان از موزاییک‌های ظریف‌تر و البته محکم‌تر استفاده کرد. تولید موزاییک‌های سبک‌تر در کشور قابل‌اجراست اما قطعاً مردم ما استحکام را در سنگین بودن می‌بینند. از او پرسیدم موزاییک‌های مصرفی چقدر استاندارد هستند که پاسخ داد: تمام موزاییک‌ها تولید یکی از شرکت‌های خوشنام داخلی است اما متأسفانه از کیفیت لازم برخوردار نیستند. البته تنها دارا بودن نشان استاندارد کافی نیست،بلکه مهم استاندارد ماندن است. علت این فقدان استاندارد هم این است که پس از تولید موزاییک باید حدود 1 ماه بماند تا از استحکام لازم برخوردار شوند اما بسیاری از شرکت‌ها قبل از این موعد و تنها در فاصله چند روز پس از تولید اقدام به عرضه تولیداتشان می‌کنند. درحالی‌که اگر از سوی متولیان مانند سازمان استاندارد و مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی نظارت وجود داشته باشد، این مشکلات به وجود نمی‌آید. ماسه‌های با رس آخرین ساختمانی که از طرف ما مورد بازدید قرار گرفت، ساختمانی بود که هنوز در مرحله پی‌ریزی و فونداسیون بود. ماسه و شن زیادی در کوچه ریخته بودند و کارگران مشغول کار بودند. از آقای پیمانکار پرسیدم کیفیت ماسه‌ها را چگونه می‌بینید که پاسخ داد: متأسفانه ماسه دارای مقادیر زیادی خاک رس است و همین مسئله کیفیت تمام ملات‌ها را زیر سؤال می‌برد. وی توضیح داد: وجود خاک رس در ماسه باعث می‌شود که هنگام تهیه ملات، چندین برابر خودش آب جذب کند و همین موضوع باعث می‌شود ملات پس از استفاده، مقاومت لازم را نداشته باشد. بیشتر ماسه‌ها هم این مشکل را دارند، درحالی‌که به همان اندازه سیمان اهمیت دارد، ماسه هم حائز اهمیت است و باید مورد آزمایش قرار گیرد. مشکل کیفیت در اغلب مصالح وجود دارد و مراکز نظارتی هم از مشکلات موجود آگاهی دارند. این در حالی است که نهاد‌های ذی‌ربط ارقام نجومی ( حدود 20 تا 50 میلیون تومان) از تولیدکنندگان مصالح ساختمانی می‌گیرند و مجوز کیفیت صادر می‌کنند و تازه در هر دوره‌ای تولیدکنندگان باید این مجوز‌ها را مجدد با پرداخت پول‌های هنگفت تمدید کنند.

انتهای خبر/پ

آخرین اخبار
گزیده اخبار