هرهفته شنبه ها - سال سیزدهم

پرتیراژترین نشریه صنعت ساختمان

هفته نامه پیام ساختمان > بازار مسکن > اقتصاد مسکن 1393/06/12 گزارش پیام ساختمان از پروژه‌های ساختمانی سطح شهر

ساختمان سازی طلا یا بلا؟

ساختمان هم طلاست و هم بلا. از این نظر طلاست که ارزش ملک همیشه بالاتر می‌رود و کسی از ساختمان‌سازی ضرر نمی‌کند.


ساختمان سازی طلا یا بلا؟

گروه ساخت‌وساز: نگاه اجمالی به ساختمان‌های ما گویای این مهم است که بدون توجه به ضوابط و اصول شهرسازی فقط و فقط ساخته‌ایم. ساختمان‌هایی ناهمگون و کوتاه و بلند که هیچ معنایی جز آشفتگی را به ذهن متبادر نمی‌کند. آشفتگی که در نتیجه جولان دادن سرمایه‌داران و ضعف مدیریتی نهاد‌ها و مسئولان ساخت‌وساز بر شهر‌ و شهروندان سایه افکنده است. بدین ترتیب صنعتی که می‌توانست موتور محرکه اقتصاد باشد به دلیل بی‌برنامگی تبدیل به عاملی برای سلب آسایش از شهروندان شده است. در ادامه سلسله گزارش‌های پیام ساختمان از پروژه‌های ساختمانی سطح شهر به سراغ پروژه‌ای رفته‌ایم که مالک آن معتقد است ساختمان در برخی مواقع طلاست و در برخی مواقع بلا. خواندن این گزارش را به شما خوانندگان توصیه می‌کنیم: حال‌وروز بد کارگران طبق معمول کارگران اصلاً حال‌وروز خوشی نداشتند. فقط یک کارگر بیدار بود و سایرین داخل حیاط ساختمان روی ماسه‌ها دراز کشیده بودند و از فرط خستگی خوابشان برده بود. فکر می‌کرد که من مهندس ناظر هستم و آمده‌ام تا از کار بازدید کنم اما موضوع را برایش توضیح دادم. کمی که بیشتر صحبت کردیم متوجه شدم برخلاف تصور من ایشان کارگر ساختمانی نیست بلکه دانشجوی مهندسی عمران است که پدرش به‌عنوان بسازوبفروش او را با خودش سر پروژه‌ها می‌برد تا برای بازار کار آبدیده شود. بتن مگر چیست؟ اسمش یاسین بود. یاسین علی‌محمدی. او برخلاف استخوان خردکرده‌های ساختمان‌سازی، تمایل داشت که اسمش را بگوید. شاید چون هنوز وارد دنیای بی‌رحم ساخت‌وساز و زیرورو کشیدن‌ها نشده بود. از یاسین پرسیدیم که با توجه به رشته‌اش چقدر از ساختمان سر در‌می‌آورد. قهقهه‌ای زد و گفت: مواد و مصالحی که روزی 10 بار اسمشان را می‌شنوم دقیقاً نمی‌دانم چگونه هستند. صرفاً یک تصور ذهنی از آنها دارم. روزی 10 بار استاد می‌گوید: «بتن مگر» اما اصلاً تصورم در مورد آن کیلومتر‌ها با آنچه در ساختمان‌های پدرم می‌بینم، تفاوت دارد. تازه تعریف از خود نباشد من از بچه درس‌خوان‌های کلاس هستم. مقاله نوشتن هدف نیست وی ادامه داد: من واقعاً خوش‌شانس بودم که پدرم بسازوبفروش است. خیلی از بچه‌ها بعد از فارغ‌التحصیل شدن باید از صفر شروع کنند. تازه فارغ‌التحصیلان عمران که انگار از دماغ فیل افتاده‌اند حاضر نمی‌شوند مانند من بیایند از کارگر ساختمانی چیزی یاد بگیرند. برایشان کسر شأن دارد. البته منکر تحصیلات آکادمیک نیستم. بسیاری از اموری که کارگران و سازندگان سنتی نمی‌دانند را من بلد هستم اما به طریق آکادمیک. می‌دانم نسبت آب و سیمان باید چقدر باشد اما بلد نیستم ملات درست کنم و قطعاً این‌جوری به‌جایی نمی‌رسم. فردا قرار است همین دانشجویان آینده صنعت ساختمان را بسازند اما واقعاً چیزی در چنته ندارند. دانشگاه‌های ما فقط یاد گرفته‌اند که کتاب معرفی کرده و تمام کنند. بعد هم بگویند فلان دانشگاه ایران مقالات زیادی ارائه داده است. البته شاید برای وزارت علوم این روال بهتر باشد چراکه به‌هرحال در کشور ما یکی از فاکتور‌های میزان موفقیت ارائه مقالات علمی است و سعی می‌کنیم خودمان را به کشور‌های توسعه‌یافته برسانیم. وی اضافه کرد: در کشور‌های توسعه‌یافته اگر مقاله‌ای ارائه می‌شود، یک ابزار است و چندین برابر آن کار عملی صورت می‌گیرد اما در کشور ما صرف مقاله نوشتن هدف شده است و با این وضعیت به‌جایی نمی‌رسیم. اگر ما این‌همه علم تولید می‌کنیم و رتبه دانشگاه‌های تهران و شریف در دنیا نسبتاً خوب است پس چرا ساخت‌وسازهای تهران به این روز درآمده و حتی از نظر فناوری محتاج خارجی‌ها هستیم؟ یک بخش دیگر ماجرا این است که ما به کار علمی هم اعتقاد نداریم و فکر می‌کنیم مطلب خوب فقط برای تدریس کردن است. بنابراین نه به کار عملی اعتقاد داریم و نه به کار علمی. ابتلا به ساختمان‌سازی در همین حین که مشغول صحبت با یاسین بودم، پدرشان تشریف آوردند و ما سر صحبت با او را هم باز کردیم. از او در مورد مشکلات صنعت ساختمان و اینکه کار طاقت‌فرسایی است، پرسیدم که پاسخ داد: ساختمان هم طلاست و هم بلا. از این نظر طلاست که ارزش ملک همیشه بالاتر می‌رود و کسی از ساختمان‌سازی ضرر نمی‌کند. هراندازه پول صرف کنید تقریباً به همان اندازه درآمد دارید. وی ادامه داد: ساختمان بلا هم هست. چرا که اولاً کسی که وارد این کار می‌شود، رفته‌رفته به آن مبتلا می‌شود و همین امر باعث بروز مشکلات بعدی می‌شود. در طول دورانی که ساخت‌وساز کرده‌ام بار‌ها و بارها کارم به محاکم قضایی کشیده شده و حتی یک سال هم به خاطر حادثه گود‌برداری حبس کشیده‌ام اما بااین‌وجود تمایلم به کار بیشتر شده است. در ادامه انگشت سبابه دست چپش را نشان داد که سقوط تیرآهن باعث قطع آن شده بود. سپس رو به من کرد و گفت: چقدر به شما پول بدهند حاضری انگشتت را به من بدهی؟ کسی که ساختمان‌سازی می‌کند همواره در معرض خطر است. گرفتاری‌های اداری را هم به آن بیفزایید. اصلاً اگر بسازوبفروشی تا این اندازه شغل پر پول و خوبی است چرا همه مردم این‌کاره نمی‌شوند؟ قبول کنید که کار فوق‌العاده سختی است. متن کامل این گزارش در نشریه شماره 192 پیام ساختمان به چاپ می رسد.

انتهای خبر/پ
گزیده اخبار روزانه