1393/03/21 سرمقاله

یک پرسش اساسی

اساس تولید در آموزه‌های اقتصادی سه عامل اصلی زمین ، کار و سرمایه می‌باشد که در اقتصادهای پیشرفته عامل چهارمی به نام کارآفرینی را هم به آنها افزوده‌اند. به عبارتی برای هر کشوری که بخواهد چشم‌انداز پیشرفت و توسعه را سرلوحه برنامه‌ریزی‌های خود قرار دهد


یک پرسش اساسی

اساس تولید در آموزه‌های اقتصادی سه عامل اصلی زمین ، کار و سرمایه می‌باشد که در اقتصادهای پیشرفته عامل چهارمی به نام کارآفرینی را هم به آنها افزوده‌اند. به عبارتی برای هر کشوری که بخواهد چشم‌انداز پیشرفت و توسعه را سرلوحه برنامه‌ریزی‌های خود قرار دهد چشم‌پوشی از این عوامل ناممکن خواهد بود. در کشورهای پیشرفته شاید هر کدام از عوامل فوق به تنهایی موجبات توسعه را فراهم آورده باشد چرا که امکان دارد فقط شکوفایی یکی از این عوامل برای آنها میسر باشد و با غنیمت شمردن همان یک عامل نسبت به استفاده بهینه از آن اقدام نموده و با برنامه‌ریزی‌های هدفمند، بهره برداری‌های لازم را هم کرده باشند که نتیجه آن رقم زدن جامعه‌ای پیشرفته خواهد بود.بنابراین وقتی یک کشور با استفاده برنامه‌ریزی‌شده از یکی از عوامل فوق می‌تواند عنوان پیشرفت را در بین سایر کشورها از آن خود کند ، پس استفاده توأم از هر سه یا چهار عامل موفقیت و پیشرفتش را حتماً تضمین خواهد نمود. در این میان صنعت ساختمان یکی از صنایع مهم و اثرگذار در اقتصاد کشورهاست که به تنهایی امکان تبلور هر سه- چهار عامل اساسی رونق تولید را یکجا در خود جمع کرده است. 1-زمین؛ اصلی‌ترین عامل برای کار و جذب سرمایه در صنعت ساختمان به شمار می رود. قدر مسلم اگر زمین نباشد امکان بنا روی هوا وجود نخواهد داشت ؛چه در کارهای زیربنایی و عمرانی که با جاده کشی ، ریل گذاری ، پل و سد سازی آبادانی کشور را فراهم می‌آورد و چه از منظر اجتماعی و تامین مسکن برای افراد هر جامعه که بدون وجود زمین ساخت‌وساز صورت نخواهد گرفت. 2-کار؛ دومین عامل اصلی رونق تولید کشورها هم در صنعت ساختمان با در کنار هم قرار دادن گروه‌های مختلف شغلی اعم از کارگر،کاردان، مهندس ، سازنده،تولیدکننده و... جایگاهی فراتر از زمین دارد. در واقع حرکت چرخ‌های صنعت ساختمان بر روی زمین – یکی از عوامل رونق تولید- با کمک نیروهای کار آغاز می‌شود. پس صنعت ساختمان علاوه بر به کارگیری عامل زمین، عامل کار را هم با همه متعلقاتش برای بارور ساختن تولید کشور در دل خود جای داده است. 3-سرمایه؛ عامل سومی است که در متون اقتصادی از آن به عنوان یکی دیگر از عوامل اساسی رونق تولید کشورها یاد می شود. سرمایه همچنین جایگاه شایسته‌ای را برای رونق صنعت ساختمان به خود اختصاص داده است چرا که در هیچ کار ساختمانی بدون روغن تسهیلات سرمایه‌ای و بدون روغن‌کاری چرخ‌های محرک‌های کار بر روی زمین حرکتی آغاز نخواهد شد. 4- کارآفرینی؛ عامل چهارمی به نام کارآفرینی هر چند در کشورهای پیشرفته به شکلی پیشرفته نقش خود را در اقتصاد ایفا می‌کند اما در کشورهای غیر پیشرفته هم نقشی متفاوت دارد. در صنعت ساختمان این کشورها هم در کنار عوامل تأثیرگذار زمین، کار و سرمایه،کارآفرینی شاید با شدت کمتر خواه ناخواه اتفاق می‌افتد. در ساخت‌وساز به اقتضای ارتباط کاری گروه‌های مختلف تولیدی لاجرم کارآفرینی هم صورت گرفته و اثرگذاری خود را در اقتصاد نشان می دهد. غرض از مقدمه طولانی فوق نشان دادن نقش و جایگاه ساختمان در تولید و اقتصاد کشور بود که وزیر محترم راه و شهرسازی در برنامه‌هایی که برای اخذ رأی اعتماد از مجلس ارائه داده بودند به نوعی هم جایگاه ساختمان در اقتصاد و هم درگیری صنعت ساختمان با عوامل سه - چهار گانه فوق‌الذکر را حائز اهمیت دانسته بودند  اما با همه تأکیداتی که شخص وزیر و معاون و مشاوران ایشان در آن مقطع داشتند اکنون پس از سپری شدن نزدیک به یک سال از مطرح شدن آن وعده و وعیدها ، ساختمان همچنان چشم‌انتظار اجرای برنامه‌های شهروند محور در شهر و نگاه توسعه‌ای اقتصادمحور در راه، ریل، جاده و... است. فعلا برنامه یا برنامه‌هایی دال بر توسعه زیربناها مشخصاً در راه‌ها از x بهY کیلومتر طبق اسناد بالادستی از طرف متولیان امر ارایه نشده تا چه رسد به اجرای برنامه ها و چیدن میوه‌های اقتصادی طرح های زیربنایی و عمرانی ؛ بزرگراه تهران - شمال که روی دولت‌های گذشته را هم سفید کرد همچنان در بلاتکلیفی مناقشه‌های پیمانکاران داخلی و خارجی دست و پا می زند و "خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل". همینطور در بخش مسکن برنامه اجرایی که نمود داشته باشد - علیرغم شعارها و سخنرانی‌های ایراد شده – به چشم نمی‌خورد. مسکن مهر که در زمان دولت وقت، وقت‌ها و هزینه‌هایی را صرف خود کرد در دولت فعلی از ادامه راه باز ایستاده است. پاسخ به توقف - به هر دلیل-  مسکن مهر که باید متوقف می‌شد یا نه؟ و نمایندگان ملت در خانه ملت چقدر باید پیگیر قضیه می‌شدند و یا پیگیر شدند یا نه ؟را به نمایندگان وا می‌گذاریم و انتظار می رود با توجه به جایگاه نمایندگی شان آنطور که باید و شاید وظیفه نظارتی خود را حداقل برای جلب نظر و آرای موکلان هم که شده، قبل از انتخابات پیش رو بجا آورند. البته در این بخش (مسکن) به جز توقف مسکن مهر،جایگزین‌های مسکن اجتماعی، مسکن حمایتی، مسکن مشارکتی و اخیراً مسکن امید - البته نه توسط وزارتخانه متبوع بلکه وزارت تعاون،کار و رفاه اجتماعی - معرفی شده‌اند، اما آنچه حکایت از شنیده ها دارد مسکن اجتماعی هم در حد تشکیل‌ دبیرخانه پیش رفته ولی باز از طرح و برنامه خبری نیست. مسکن امید هر چند اخیراً با اعلام وزیر تعاون،کار و رفاه اجتماعی امیدهای قشر کارگر را برانگیخته و نگاه موافقانی از طیف‌های کارشناسان مسکن و اقتصاد ، همچنین نمایندگان مجلس را به خود معطوف کرده- البته مخالفانی هم دارد- اما پس از پیگیری‌های زیاد کاشف به عمل آمد آن هم به تبعیت از اسلاف خویش بدون طرح و برنامه فقط مطرح شده  و قرار است سازمان تأمین اجتماعی به عنوان متولی‌جزییاتش را اعلام نماید. اکنون پس از این همه کبری و صغری چیدن‌– فارغ از هر گونه اعلام موافقت یا مخالفت با هر کدام  از شعارها، طرح‌ها، اعلام ها و اعمال ها- یک پرسش اساسی مطرح می‌شود؛ صنعت ساختمان و مسکن به کدامین سو می رود؟ اما قبل از پاسخ هر کدام از شما به آن، اعلام می‌کنیم رو و سوی سؤال فقط وزارتخانه متولی صنعت ساختمان نیست بلکه همه کسانی که به نوعی به ساختمان می اندیشند و احتمال می دهند وظیفه و تکلیفی نسبت به رونق ساختمان ، تولید و اقتصاد کشور دارند، مخاطبان این پرسش هستند. قادر نصیری  

انتهای خبر/پ

آخرین اخبار
گزیده اخبار